Volwassen nieuwetijdskinderen

Toen eenmaal de eerste berichten over nieuwetijdskinderen verschenen en er meer over dit nieuwe verschijnsel verteld en geschreven werd- en er vervolgens lijstjes kwamen met de typische kenmerken van een nieuwetijdskind, kwamen er steeds meer volwassenen die zeiden: Maar in die beschrijvingen herken ik mezelf! Ik weet niet hoe dat kan, maar ik ben vast ook een nieuwetijdskind!  Achteraf gezien blijkt het verschijnsel nieuwetijdskind ouder te zijn dan we dachten: het werd weliswaar pas in de jaren tachtig ontdekt, maar het verschijnsel zelf is een stuk ouder: er zijn ouderen die nog voor de Tweede Wereldoorlog geboren werden (dus voor 1940), maar die je nieuwetijdskinderen zou mogen noemen nog voordat die term uitgevonden was. Alleen in die tijd ging het nog slechts om enkelingen. Je mag deze allereerste nieuwetijdskinderen de voorhoede noemen en daarom betrof het in die eerste decennia nog slechts weinig mensen. Dat is dan ook de reden waarom het verschijnsel nieuwetijdskinderen pas veel later, in de jaren tachtig, begon op te vallen, toen er op een zeker moment steeds meer van hen kwamen. In de verhalen van de oudere, volwassen nieuwetijdskinderen, komen bepaalde kenmerken, eigenschappen en ervaringen steeds weer terug. Niet alle nieuwetijdskinderen zijn gelijk en dus niet ieder volwassen nieuwetijdskind zal zichzelf in alle genoemde punten (kenmerken) herkennen. De een is nu eenmaal meer dit, de ander meer dat. De een is meer een humanist, de ander meer een conceptueel- en tussen beide liggen werelden van verschil.

Wat opvalt is het feit dat de levenshouding van oudere nieuwetijdskinderen in het begin niet zo heel erg veel afwijkt van die van de jongere nieuwetijdskinderen. Wel mag je zeggen: bij de jongeren zijn hun nieuwetijdseigenschappen over het algemeen meer uitgesproken: zij zetten een paar stappen verder- en soms zelfs een paar stevige stappen verder- dan de ouderen dat nog ver mochten doen.

Een enkele keer zijn de verschillen tussen oudere en de jongere nieuwetijdskinderen echter juist wel groot, zelfs levensgroot. Een goed voorbeeld daarvan is het feit dat de jongere nieuwetijdskinderen (in het algemeen gesproken) nauwelijks of geen last hebben van valse schuldgevoelens en daarmee ook niet gemanipuleerd kunnen worden. Ze kijken zelfs neer op de volwassenen die hen toch een schuldgevoel proberen aan te praten en hen zo proberen te manipuleren. Probeer je zoiets als ouder, dan verlies je daarmee je gezag naar je kind toe. De oudere nieuwetijdskinderen waren daarentegen juist overgevoelig voor valse schuldgevoelens, en velen van hen proberen zichzelf op oudere leeftijd nog altijd daarvan te bevrijden. Hoe is dat eigenlijk mogelijk? En waarom hadden de oudere nieuwetijdskinderen niet dezelfde instelling? Omdat de geestelijke energieën die het loslaten van valse schuldgevoelens mogelijk maken op dat moment nog nauwelijks de aarde hadden bereikt en daar nog nauwelijks actief werkzaam waren geworden. Dus bezaten de oudere nieuwetijdskinderen de houding die op dit vlak toentertijd iedereen eigen was. Zij kenden die gevoelens meestal zelfs nog sterker dan hun leeftijdgenoten, juist door hun afwijkende levenshouding, voortdurend allerlei schuldgevoelens- met en zonder woorden- aangepraat werden en zij daar door hun sensitiviteit, extra gevoelig waren.

Hans Stolp beschrijft in zijn boek De levensopdrachten van nieuwetijdskinderen de specifieke levenservaringen van oudere nieuwetijdskinderen en die zijn inziens het meest kenmerkend zijn voor de oudere generatie nieuwetijdskinderen.

Ik noem ze op, de volledige beschrijving is in zijn boek te vinden:

  • Leven met een gevoel van heimwee 

Heimwee waarnaar? Vroeger, toen ze jong waren, wisten ze dat al helemaal niet en kenden ze geen mensen me wie ze dat gevoel hadden kunnen bespreken en delen. Maar door de snelle ontwikkeling van de spiritualiteit van tegenwoordig, begonnen zij zich in latere jaren steeds duidelijker te realiseren dat hun heimwee is gericht op de geestelijke wereld: de wereld vanwaar we komen en waar we na onze dood weer naartoe zullen gaan. Overigens is dit gevoel van heimwee kenmerkend voor alle nieuwetijdskinderen, dus niet alleen voor de oudere nieuwtijdskinderen. Die herinnering bestaat meestal alleen uit een gevoel, maar sommigen (volwassenen en kinderen) hebben ook nog beelden van de lichtwereld.

  • De andere intelligentie en hun afkeer van school

Opvallend is ook de soort intelligentie die volwassen nieuwetijdskinderen eigen is. Ze zijn meestal behoorlijk intelligent, maar het is een intelligentie die niet op de gangbare manier tot uitdrukking komt: hun intelligentie is vooral een creatieve intelligentie en een sociale intelligentie. Het denken van nieuwetijdskinderen is vooral beeldend, intuïtief en associatief. Op school hadden de volwassen nieuwtijdskinderen het meestal niet gemakkelijk, hoe intelligent ze ook waren, simpelweg omdat hun intelligentie zeker in die tijd meestal niet herkend en begrepen werd.

  • Een gevoel van vervreemding

Wat doe ik hier eigenlijk, in deze koude, harde wereld die mij eigenlijk zo vreemd is? Het is een spontane gedachte, vaak een flits die gelukkig ook weer snel verdwijnt maar het blijft een gevoel op de achtergrond dat weer naar voren kan komen. Het is dit basisgevoel dat de volwassen nieuwetijdskinderen er altijd weer op wijst dat ze burgers zijn van twee werelden: enerzijds van de aarde, anderzijds van de geestelijke wereld.

  • Geestelijk emigreren en daardoor wegbereiders

Net als dat gevoel met heimwee, wijst ook deze gedachte op een dieperliggend weten dat we weliswaar hier in een lichaam op aarde leven, maar dat we afkomstig zijn uit een andere wereld van louter licht. En hoe meer de volwassen nieuwetijdskinderen zich dit weten in de loop van hun leven bewust leerden maken, hoe meer zij vanuit oude, in hun jeugd meegegeven inzichten en geloofsovertuigingen, toegroeiden naar een ander inzicht en een andere levensvisie. Maar juist omdat de meeste oudere, volwassen nieuwetijdskinderen nog een kerkelijk geloof meekregen, ervoeren zij de overgang naar een andere levensvisie als een grootste en ingrijpende overgang die je zou kunnen vergelijken met een emigratie. Het gevoel een geestelijke emigrant te zijn, is eveneens een belangrijk kenmerk van het levensgevoel van volwassen nieuwetijdskinderen.  Zij, de volwassen nieuwetijdskinderen, zijn de wegbereiders, zij banen de weg naar die nieuwe wereld, die nieuwe manier van denken en die nieuwe manier van leven. Ze realiseren die overgang in hun eigen leven en worden daardoor bruggenbouwers, die geestelijke bruggen bouwen vanuit de oude wereld naar een andere wereld. Dat is hun eigenlijke, meest wezenlijke levensopdracht. Het is voor de oudste generatie nieuwetijdskinderen die na hen komen, zoveel makkelijker de weg te vinden naar zichzelf, naar de eigen levensopdracht en naar het nieuwe denken dat daar mee samenhangt.

  • Eenzaamheid

Het zal duidelijk zijn dat juist de volwassen nieuwetijdskinderen nogal wat eenzaamheid hebben doorleefd: afgewezen worden, als het zwarte schaap gezien worden, niet passen binnen het schoolsysteem en op het werk, in verzet komen tegen holle autoriteiten, steeds weer vragen stellen die anderen ongemakkelijk vinden omdat ze eigenlijk geen antwoord hebben, en ga zo maar door; het veroorzaakt onvermijdelijk een voortdurende eenzaamheid. Dat gevoel was vooral ook daarom zo sterk, omdat ze in hun jeugd en in hun jongere jaren heel lang dachten dat ze de enige waren die zo dachten, voelden en in het leven stonden. Pas veel later toen er meer en meer aandacht voor het verschijnsel nieuwetijdskinderen ontstond, ontdekten velen van hen dat ze niet de enige waren en dat er nog veel meer mensen waren die dachten, voelden en leefden zoals zij.

  • Op zoek naar de zin van het lijden

Dikwijls zijn volwassen nieuwetijdskinderen in hun leven op zoek gegaan naar antwoorden. Waarom voel ik mij anders? Waarom zeggen de oude antwoorden mij niets? En vooral als er dan grote problemen opdoemden op hun levenspad, werden ze er nog meer toe aangezet om ook echt op zoek te gaan naar antwoorden, waarmee zij konden leven en die hen zouden helpen om deze moeilijke levensperiode te doorstaan. Velen hebben juist in dergelijke situaties de eerste stappen gezet op de spirituele weg omdat ze alleen daar antwoorden op hun vragen konden vinden waar ze echt wat mee konden. Achteraf zien deze oudere nieuwetijdskinderen dat deze donkere levenservaringen niet zinloos waren, omdat zij daardoor eindelijk de antwoorden vonden.

  • Een onweerstaanbare drang naar vrijheid

Alle nieuwetijdskinderen, zowel de jongere als de oudere, hebben een sterk ontwikkeld gevoel voor vrijheid. Zodra iemand het woord ‘moeten’ gebruikt, komen ze in opstand, in ieder geval innerlijk. Ze willen zelf beslissen over hun eigen leven en verdragen het niet goed als een ander hen al te veel betuttelt.

Lfs, R & J

Weetje…de naam nieuwetijdskind

Wist je dat er ook volwassen nieuwetijdskinderen bestaan?

Nieuwetijdskinderen waren er vermoedelijk al sinds de jaren ’50 misschien zelfs wel al daarvoor. Met name in Amerika kwam men tot dat inzicht. Zo was de Amerikaanse Nancy Ann Tappe bijvoorbeeld degene die voor het eerst heeft bericht over het fenomeen indigokinderen, een van de termen waarmee nieuwetijdskinderen in die tijd werden aangeduid. Ze vertelt: Ik denk dat ik het in 1982 voor het eerst begon te zien. Het was me al veel eerder opgevallen, maar toen had ik het nog niet benoemd. Pas rond 1985 realiseerde ik me, dat het geen tijdelijk fenomeen was. Nancy noemde de ‘nieuwe’ kinderen indigokinderen. Dat kwam, omdat ze  intuïtief  bij ieder mens een bepaalde kleur waarnam, passend bij diens gedragingen en het type mens dat hij of zij vertegenwoordigde. Nu ‘zag’ ze in de jaren tachtig dat twee kleuren (en daarmee dus twee type mensen) aan het verdwijnen waren: fuchsiarood en magenta, maar dat er een nieuwe kleur opdook en bij kinderen zichtbaar werd: indigo, een prachtige, intens diepblauwe kleur. Zo kwam zij tot het inzicht dat er kennelijk een nieuw type mens geboren werd; het indigokind. Al snel kreeg het thema indigokinderen of nieuwetijdskinderen ook in Europa aandacht, een aandacht die in de jaren daarna alleen maar toenam. In Nederland werd er in 1997 het Platform voor nieuwetijdskinderen opgericht waarin mensen van verschillende achtergrond samenwerkten om nieuwetijdskinderen op te vangen en te helpen, en om bekendheid te geven aan het verschijnsel nieuwetijdskind. Dat heeft goed gewerkt: bijna iedereen heeft er inmiddels al wel over gehoord. Het is duidelijk geworden dat we over een mondiaal verschijnsel mogen spreken, omdat nieuwetijdskinderen in alle culturen en alle religies blijken voor te komen: de berichten over nieuwetijdskinderen komen werkelijk overal vandaan. Daarnaast blijkt het aantal nieuwetijdskinderen alleen nog maar toe te nemen, zodat we kunnen spreken van een doorbraak naar een nieuw bewustzijn.

Er zijn diverse benamingen waarmee de ‘nieuwe’ kinderen worden aangeduid. De term nieuwetijdskinderen wordt vrij algemeen gebruikt als aanduiding voor alle kinderen van de nieuwe tijd: het is dus een soort verzamelnaam. Daarnaast komen we de benaming indigokinderen tegen. Deze term kwam, zoals hierboven te lezen, op vanwege de kenmerkende indigoblauwe aurakleur die deze kinderen eigen is. Ook wordt de naam sterrenkinderen ,regenboogkinderen, of kristalkinderen gebruikt.  Kristalkinderen worden zo genoemd vanwege hun hoge vibratie van kristallen. Regenboogkinderen zijn de kinderen die de laatste jaren geboren worden, ze zijn extreem gevoelig en hebben een uitgesproken intuïtief bewustzijn. Anderen spreken daarnaast over de kinderen van het licht. Die term is begrijpelijk, omdat sommige nieuwetijdskinderen met een grote vanzelfsprekendheid  (die de volwassenen om hen heen verbaast) zeggen dat ze uit (de wereld van) het licht komen. Nog weer anderen gebruiken de term intuïtieve kinderen. Dat zijn kinderen met een grote intuïtieve gevoeligheid die zich al van jongs af aan van hun hoge roeping bewust zijn.

Welkom op onze site!

Welkom op onze site! Nieuwetijdskinderen zijn kinderen die nog sterk verbonden zijn met waar ze vandaan komen. Hun herinnering aan wie ze zijn versterkt hun gevoel van eigenwaarde dusdanig dat het opvoeden en begeleiden van een nieuwetijdskind  niet altijd makkelijk is. Het vergt geduld, creativiteit en inventiviteit om de ongeschreven taal van je kind te leren begrijpen. Een ding is echter zeker: jouw kind is niet zomaar bij jou terechtgekomen. Nieuwetijdskinderen weten heel goed wat ze willen en hoe ze het willen en komen daarmee in botsing met gangbare opvoeding- en onderwijsmodellen. 
Deze kinderen hebben een innerlijke wijsheid tot hun beschikking waar veel volwassenen zich voor hebben afgesloten. Deze kinderen komen om de volwassenen wakker te schudden en dat is een moeilijke taak want niet iedereen wil wakker geschud worden. 
Maar hoe ‘nuchter’ je ook bent, we kunnen er niet omheen en de erkenning van de gevoeligheid en wijsheid van je kind is een eerste stap. Via deze site willen we graag op een heldere no-nonses manier onze ervaringen met je delen. En je ook uitnodigen om jouw ervaringen met ons te delen. Niet op een “zweverige” of “filosofische” manier maar zoals wij altijd zeggen: Niet op een geitenwollen sokken manier maar op sneakers en/of hakken.

NT9

Nieuwetijdskind weetje….

Wist je dat nieuwetijdskinderen (zeer) gevoelig zijn?

Ze worden geboren met een zenuwstelsel dat veel meer prikkels signaleert en te verwerken krijgt dan iemand die dit zenuwstelsel niet heeft. Het is net alsof ze functioneren als een radio die vijftig frequenties tegelijk ontvangt. Ze nemen veel scherper en tot in uiterste details waar. Ze zien, horen, voelen en ruiken dingen die anderen ontgaan. Het is alsof hun zenuwstelsel is uitgerust met duizenden extra voelsprietjes. Ze kunnen daardoor een (hoog)gevoeligheid laten zien voor geluid (horen), geuren (ruiken), licht (zien), aanrakingen (voelen), geuren (ruiken), of smaken (proeven). Ze kunnen schrikken van zachte geluiden of interpreteren harde geluiden als overweldigend hard. Voorbeeld: een passerende motor kunnen ze als een overvliegend straalvliegtuig ervaren.

oren dicht NT

Boekentip

Help…ik voel zo veelKinderen krijgen zeer veel informatie en prikkels te verwerken. Wanneer deze prikkels op een goede manier worden gefilterd, is er niets aan de hand. Nieuwetijdskinderen reageren echter gevoeliger en raken overprikkeld.

Het boek “Help…ik voel zo veel!’ helpt kinderen op een speelse en aansprekende manier om te gaan met hun hooggevoeligheid en te ontdekken wie ze zelf zijn. Dat maakt ze sterker en geeft ze zelfvertrouwen. Dit boekje is speciaal geschreven voor (hoog) gevoelige en snel overprikkelde kinderen (van circa 7-11 jaar). Door middel van spelletjes, opdrachten, vragen, tips en verhaaltjes kunnen kinderen ervaren en ontdekken hoe het te veel voelen en overprikkeld raken bij hen ontstaat en hoe zij er anders mee om kunnen gaan.

Schrijfster: Carla van Wensen 

Hyperactief zijn…

DrukEn daar zit ik dan… ‘s middags een feestje gehad en dan net iets teveel hebben gevoeld! Van zowel de volwassenen als van de kinderen. Van de een nog mooiere dingen binnen gekregen als van de ander. Op de terugweg ben ik blij dat ik zelf niet hoef te rijden, zodat ik eventjes mijn ogen dicht kan doen… Al is het maar voor een kwartiertje! Thuis eist mijn dochter weer al mijn aandacht op want ook zij heeft natuurlijk veel gevoeld en gezien. Nadat ze nog even heeft rond gewandeld en gespeeld wordt het voor haar toch ook tijd om te slapen. Ondanks dat ze erg warm en klam is, valt ze als een blok in slaap.  Zelf ga ik ook even op de bank liggen want mijn lichaam voelt erg moe.

Mijn lichaam is wel moe, maar mijn ziel is nog alles aan het verwerken wat zij zojuist gevoeld en ervaren heeft! Een baby van bijna een jaar legt zijn warme handje op mijn rug en ik voel intens veel wat hij voelt… Wauw! Zo mooi hoe simpel het jongetje tegen het leven aankijkt… Maar ook dat jongetje is geboren om veel teweeg te brengen en dat begint bij zijn ouders. Hij heeft al heel veel levens hier op aarde gehad en ziet nu een hoop dingen in het leven met humor tegemoet, al kon je dat niet direct van zijn gezicht af lezen maar ik voelde het wel. Een jongen die op zijn gezicht valt! Ik voel zijn schrik en zijn pijn… En daarna dat hij nog erg ontdaan is, dus ik laat hem even bij me zitten en hij begint te vertellen! Volwassenen die erg zenuwachtig zijn of erg opgetogen zijn, allemaal gevoelens die ik daar opzuig als een spons.

Na een kwartiertje ga ik toch maar achter de computer zitten maar de ene gedachte, na de andere gedachten komen voorbij. Ik wil het opschrijven, beschrijven… Maar er komt weinig uit mijn handen! Dan maar even rustig sudoku spelen en mijn hoofd is iets leger. Dus hup voor mijn zusje aan de gang! Rustig zitten werken en daarna nog even met haar op Facebook gezeten. Gekletst over verschillende dingen die je ook weer aan het denken zetten. Daarna weer lekker doorgegaan… Ik kijk op de klok “Oeps half één!” Laat ik maar gaan slapen want mijn kleine meid is om half acht weer wakker en moet nog een fles hebben! Dus ik sluit alles af en ga naar boven met een fles. Ik geef haar de fles in haar handjes en ga mezelf ondertussen omkleden en mijn tandenpoetsen. Eenmaal in bed begint alles weer te malen! Ik kan geen rust vinden! Ik ben moe, maar tegelijk KLAARWAKKER! Na een uurtje woelen besluit ik er toch maar weer uit te gaan.

Beneden lekker rustig aan de slag gegaan met dingen. Zoeken op het internet en filmpjes bekijken. Ondertussen hoor ik dat mijn kleine meid ook ligt te woelen om alles te verwerken. En dan denk ik bij mezelf…

“Hadden we haar thuis moeten laten? Is ze hier nog niet te klein voor om zoveel in één keer te voelen? Als mama er al zo’n last van heeft, hoe moet zij het dan wel niet ervaren? Maar toch moet ik haar klaarstomen voor de toekomst, ik kan haar moeilijk verstoppen omdat zij dingen aanvoelt die andere niet voelen. Ze moet er mee leren omgaan.”

Pas tegen half zes voel ik mezelf rustiger worden, dus toch nog maar even op bed liggen! Ook dan duurt het nog een uur voordat alle onrust uit mijn lichaam is. Daarna val ik toch nog even voor twee uurtjes in slaap, fijn want daarna kan ik alles veel beter relativeren. Mijn kleine meid wordt vrolijk wakker! En ze voelt weer normaal, dus ze heeft het op haar manier verwerkt. Dat is een mooie gedachte, dat ze het zelf kan! Ze zal hier en daar zeker wel begeleiding moeten hebben van mij, maar ze komt er wel!

Herken je dit ook bij je kinderen? Of misschien wel bij jezelf? Dat je zoveel prikkels hebt gehad dat je hyperactief bent? Hoe ga jij hiermee om?

Lfs R.

Nieuwetijdskind weetje… Prikkels

Wist je dat als nieuwetijdskinderen zichzelf niet op tijd kunnen ontdoen van het teveel aan prikkels, ze zelf een manier zoeken om deze kwijt te raken? Dit kan zijn in de vorm van:

  • Hyperactief, druk (stuiterballen). Ze hopen op die manier alle prikkels uit hun lichaam te kunnen “stuiteren”
  • Ruzie maken of ruzie uitlokken
  • Constant bewegen, bijvoorbeeld met de benen wippen, armen zwaaien et cetera. Op deze manier trilt het kind de ongewenste prikkels uit zijn/haar lichaam
  • Dromerig zijn. Het kind is tijdelijk moeilijk bereikbaar, omdat hij/zij even de wereld vol prikkels ontvlucht
  • Snel huilen of vaak huilen. Door te huilen maakt het kind zich ‘schoon’ om zichzelf te kunnen bevrijden van de opgezogen prikkels
  • Schoppen, boos of agressief worden. Dit kan gebeuren na een ogenschijnlijk klein akkefietje. Het akkefietje is dan de druppel die de emmer (aan prikkels) doet overlopen
  • Compleet door het lint gaan. Dit is een uiting van het feit dat alle prikkels veel te veel zijn geworden voor het kind. Deze emotionele uitbarsting is niet binnen een paar minuten opgelost. Het kind wordt pas rustig als hij zichzelf helemaal ontladen heeft van het teveel aan prikkels
  • Afwezig gedrag vertonen. Er zijn kinderen die lamgeslagen raken van een wereld vol overweldigende prikkels; zij vertonen het merendeel van de tijd teruggetrokken gedrag. Het is niet goed mogelijk om echt tot deze kinderen door te dringen. Ze hebben zich afgesloten van de wereld om hen heen en zijn daardoor minder makkelijk tot zelfs niet bereikbaar. Juist bij deze kinderen is alertheid geboden, aangezien deze kinderen geen ‘lastig’ gedrag laten zien