De waarheid #Column #Petra

“Mama! Ze maken olifanten dood!! Voor de slagtanden!”
Zoonlief kijkt tv. Geschokt hoort hij het nieuws aan dat er op olifanten wordt gejaagd.
En hoewel hij al lang weet dat het stukje vlees op zijn bord een levend wezen is geweest en hoewel hij daar ook vragen over stelt en daar regelmatig een afkeer van heeft….was het jagen op olifanten aan hem voorbij gegaan. Geschokt vertelt hij hierover tijdens het eten. We kunnen het helaas alleen maar beamen en afkeuren.
“Er zouden eigenlijk altijd 2 jagers moeten zijn”, zegt zijn 1 jaar oudere broer.
“Naast die ‘olifantenjager’ zou een jager met een verdovingsgeweer moeten zitten. Die voordat de jager op de olifant schiet hem verdooft. Zodat het mislukt.”
“Wat een humane oplossing schat”, denk ik. “Het echte leven is helaas anders….”

Ik voel zelf altijd heel sterk hoe gevoelig ik ben bij het horen van slecht nieuws.
De radertjes in mijn hoofd beginnen te werken. Bij het horen van de ramp met vlucht MH17 zag ik het voor me. Het afscheid nemen op Schiphol. De uitgelaten, blije sfeer. Ik dacht aan onze eigen vliegvakantie, eerder dit jaar. Ik zag ons nog zitten, mijn man met 2 kinderen aan de ene kant van het gangpad en ik met 2 kinderen aan de andere kant. Met zijn zessen op een rij. Zo hebben de slachtoffers misschien ook wel gezeten. Helaas dacht ik ook aan de gruwelen van het neerstorten. De angst, de paniek. Van al die mensen, al die kinderen. De tranen springen in mijn ogen. Elke keer als ik daar aan denk.

En ik denk aan onze kinderen.

Hoe leg ik ze uit waarom er een vliegtuig met onschuldige mensen uit de lucht wordt geschoten? Omdat wij op vakantie waren toen het gebeurde hebben ze er weinig van meegekregen. En wij vertelden het ook eigenlijk niet toen wij er na een dag pas achter kwamen.

Hoe leg ik aan ze uit dat er dagelijks kinderen sterven? Door honger, oorlog, religie. Het maakt me boos. Het maakt me zo verdrietig. De beelden die voorbij komen op het journaal zijn vaak te gruwelijk om naar te kijken. Kindertjes. Dood. Soms in een pyamaatje. Een broertje of zusje nog vasthoudend. Het gaat mijn verstand te boven.

Hoe leg ik aan ze uit dat mensen elkaar de meest gruwelijke dingen aandoen?
Hoe leg ik aan ze uit dat deze gruwelijkheden worden gefilmd? En dat sommigen die filmpjes kijken.
Hoe leg ik dat uit als de vragen komen?

Onze kinderen kijken nog niet veel naar het nieuws. Dit is geen bewuste keuze, maar vaak zijn ze met andere dingen bezig op het tijdstip waarop het jeugdjournaal wordt uitgezonden.
Misschien wordt het tijd om dit wat meer te gaan stimuleren nu onze oudste 9 en 10 zijn. Want we laten ze wel heel bewust zien wat er te koop is in de wereld.
Door naar musea te gaan, te vertellen over kunst. Door de natuur in te trekken. Te reizen en mooie reisprogramma’s te kijken.
Ze krijgen eerlijk antwoord op de vragen die ze stellen. En er is altijd ruimte voor hun eigen ideeën.

Maar hoe ga ik de vragen beantwoorden over de gruwelijkheden die plaats vinden in de wereld?
Want ik weet hoe gevoelig ze zijn. En hoe het ze zal raken! Verbazen!
Waarschijnlijk vertel ik de waarheid. Voorzichtig. Op hun niveau.
Met tranen in mijn ogen.
En zal ik ze daarna alleen maar vast willen houden. Ze willen laten voelen dat ze veilig zijn.
En ik zal dankbaar zijn.
Dankbaar voor ons veilige nest.

Petra

Foto: Internet

Nieuwe activiteit van Brenda!

Foto: Prive

Benodigdheden:
– Water
– Emmertje
– Kwast of Stoffer

Doen:
Natuurlijk een hele leuke activiteit als het lekker weer is!
Pak een emmer water en een stoffer en verf het speelhuisje of de muur of het speelgoed of of of…
Ik heb dit vroeger heel vaak gedaan en niets is leuker dan dit! Is het weer opgedroogd? Doen we het gewoon weer overnieuw!

Super leuk ook dat ze dit helemaal zelf heeft bedacht! Waarop ik dacht ik maak er een activiteit van! En snel stonden we met zijn allen (Kwamen nog wat vriendinnetjes de hoek om kijken) te ‘schilderen’.

Veel plezier!

Schoolarts #Column #Tessa

Op tafel ligt een formulier. Ingevuld en al. Op zich niks raars. Echter op dit formulier staat met grote letters SCHOOL ARTS. Staat er op een formulier iets op met belasting of andere zakelijke dingen dan ga ik er vanuit dat het ingevuld wordt. Ieder zijn eigen taak zeg maar. Maar hier ligt echt een ingevuld formulier voor me dat is ingevuld en waarboven staat: SCHOOL ARTS.

Ik lees het door en kijk naar de aangekruiste hokjes. Toch grappig dat ze kinderen in hokjes proberen te vangen…ach, zolang ze ze er niet instoppen denk ik nog. Ik bekijk de onderwerpen waarbij je mag kiezen tussen nooit, zelden, vaak en altijd. Wel staat er boven te lezen dat het om nu gaat. Een momentopname dus.
Alles netjes ingevuld en ik vraag me af of je het goed of fout kan invullen. Wat zegt een momentopname nou? Maar goed, als ik kijk naar de hokjes met kruisjes kan ik me er nu wel in vinden, al zou ik misschien bij sommige dingen in het hokje ernaast liever een kruisje hebben gezet. Mijn vriend heeft zijn taak als vader erg serieus genomen, dus ik laat de kruisjes staan in alle hokjes. Hij heeft zowaar ook het gesprek met de schoolarts, dus aan hem de eer voor onze oudste kleuter.

Het hokje met het onderwerp slapen was nu ingevuld. Nu vorige week, dat hij altijd op tijd gaat slapen. Echter nu deze week slaapt onze kleuter niet voor 21:00. Hij gaat er wel rustig om 19:00 in, douche of bad, verhaaltje en nog even praten…..om vervolgens tig keer zijn bed uit te komen. Zijn hoofd zit overvol met vlotten met relingen die hij wil bouwen voor als hij later vader is tot kleihuisjes van zelfdrogende klei. Ideeën ten over, maar dingen die hij later moet gaan doen….nu moet hij slapen. Maar ach dat is nu.

Ik hoor van een andere ouder dat ze een poppetje moeten tekenen. Ik moet er nu al om lachen. Hij kan nu prachtige poppetjes tekenen, het moederpoppetje vaak met baby met navelstreng en al in de buik. Maar goed, nu is niet als hij naar de schoolarts gaat. Nu is nu. Volgende week is een andere nu waar ook nog een moeten in voorkomt. Ben heel benieuwd hoe hij het nu gaat doen als hij iets moet.

O ja, volgende week ook weer richting consternatiebureau met peuter. Die moet de ogen test opnieuw doen, omdat hij de vorige keer na 3 plaatjes vond dat hij genoeg gedaan had. Die eer is aan mij. Volgende week meer over hoe het gegaan is.
Ik moet er nu al om lachen.

Groetjes Tessa

Foto: Internet

Buikpijn #Column #Petra

Het was emotioneel, de afscheidsdienst van mijn oma en de grootoma van de kinderen.
Het was ook een mooie dag.
Het afscheid was liefdevol. Wij als familie werden overal bij betrokken en onze kinderen dus ook. We hadden er van tevoren met ze over gesproken, vragen beantwoord en uitgelegd hoe de dag zou gaan verlopen.
De meisjes hadden haar voor de laatste keer liefdevol aangeraakt voordat de kist werd gesloten.
Onze oudste stond vooraan als er hulp werd gevraagd bij het verrijden van de kist. Onze andere zoon hield zich wat meer op de achtergrond.
Kaarsjes werden aangestoken door de kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Mijn vader sprak. Ik sprak. We luisterden naar muziek, keken naar een lieve foto van haar op een groot scherm en door mijn tranen heen hield ik in de gaten of het wel goed ging met onze kinderen.

Het ging goed met onze kinderen.

Tijdens voorgaande uitvaarten, dit was voor de kinderen helaas al de derde keer, hadden we gezien dat het goed is om kinderen deel uit te laten maken van zo’n afscheidsritueel. Zij horen bij de familie en daarbij hoort het delen van blijdschap met elkaar, maar ook het delen van verdriet. Het uiten van verdriet en zien dat het goed is om emoties te tonen.
Na de uitvaart volgde een gezamenlijke broodmaaltijd. Er werd gegeten en gedronken, nagepraat en ja, ook weer gelachen. Afspraken werden er gemaakt om elkaar op te zoeken. We dronken met een kleiner gezelschap koffie bij mijn tante. Gingen later op de dag nog ergens buiten iets eten. Even de wind door onze haren. De kinderen konden rondrennen en we aten nog een ijsje.

Het was goed zo en het was fijn met elkaar.

Eenmaal weer thuis kon onze een na oudste de slaap niet vatten.
‘Ik heb buikpijn’, vertelde hij.
‘Ik ook lieverd’, zei ik.

Ik vertelde hem dat je spannende dingen vaak in je hele lijf kunt voelen. Zo was zijn broer laatst heel moe en had hij buikpijn toen wij bij de tandarts waren geweest. Ik zei dat je op spannende of verdrietige momenten soms vergeet om goed adem te halen.’ Misschien adem je dan wel te snel’, legde ik uit. Ik vertelde dat hij dat misschien nu in zijn buik voelde. En dat het kon helpen om een paar winden te laten. (ook al helpt het niet, ‘schetenhumor’ doet het altijd goed om de spanning wat te doorbreken)
Ik liet hem zien hoe hij over zijn buik kon wrijven. Hoe hij met zijn hand met de klok mee cirkels kon draaien om zijn navel heen. Vertelde dat zijn hand zijn buik lekker warm zou maken en zou masseren. Ik bood aan een washandje warm te maken voor op zijn buik, maar dat was niet nodig. Wel trok hij sokken aan. Hij vindt het zo lekker slapen met warme voeten.
Hij kroop weer terug in bed en viel gelukkig lekker in slaap.

Toen ook ik in bed lag voelde ik de opgebouwde spanning van de afgelopen week in mijn lijf.
Het overlijden van mijn oma had veel met me gedaan.
Ik voelde de spanning in mijn schouders en nek.
Voelde dat mijn ademhaling heel hoog zat en dat ik af en toe gewoon vergat om regelmatig adem te halen. Ik herinnerde me de ademhalingsoefeningen van yoga en probeerde er mee aan de slag te gaan. Maar door alle gedachten in mijn hoofd lukte het niet erg en ik besloot het op een ander tijdstip nog maar eens te proberen.
Ik voelde de knoop in mijn maag en de pijn in mijn buik. Ik wreef erover net zoals ik het zoonlief had laten zien. Trok lekker warme sokken aan.
Het laten van een paar winden? Nee, dat advies gaf ik die avond alleen aan onze zoon…..

Groetjes, Petra.

We gaan vandaag scheuren #Activiteit #Brenda

We gaan vandaag scheuren!

Benodigdheden:
– Leuk gekleurde folders en krantjes. Probeer van verschillende soorten papier.
– Groot vel papier.
– Lijm.

Doen:
Ga samen aan de keukentafel zitten en lekker alle soorten papier scheuren en nog eens scheuren!
Op deze manier verzamel je zonder veel te hoeven nadenken een hele stapel papiertjes.
Het stimuleert de motoriek, even doelloos bezig zijn, of juist gericht iets scheuren, maar ook erg fijn als je boos bent en even moet ontladen!

Als je stapel papiertjes erg hoog word kan je een mooie collage maken op een vel papier.
Ik zelf gebruik altijd behanglijm en doe daar een klein kloddertje verf doorheen.
Erg leuk als je kleine nog alles er op en er af haalt. Zo blijf je niet zitten met een kaal vel papier. Nu zie je de lijm dmv de verf die er door zit.

Kortom erg leuk voor alle leeftijden! Zelfs deze mama vond het scheuren nog erg leuk!

Veel plezier!

Groetjes Brenda

Foto: Internet

Voelen op verzoek #Column #Tessa

Tijdens mijn eerste vergadering dit schooljaar dwalen mijn gedachten soms af. Het kriebelt en beweegt in mijn buik en ik geniet. Waar hadden we het ook alweer over? Ik leg mijn handen op mijn buik en het miniwondertje in mijn buik reageert al.

’s Avonds op de bank droom ik weg met mijn handen op mijn buik, die ik ongegeneerd heerlijk uitbol. Wat was er op tv?
’ s Ochtends in bed komen peuter en kleuter zoals altijd ons wakker maken. Nu krijg ik niet de eerste knuffel maar de baby krijgt een kus en een knuffel, gelukkig in mijn buik zodat ik stiekem toch nog de eerste ben.
Ik zit heerlijk met mijn hoofd alvast in de babyspullen. Samen met kleuter en peuter pluis ik de zolder uit en bekijken we wat we nog hebben. Ik lees verhaaltjes voor en we bekijken plaatjes van baby’s die in buiken groeien. Er worden echo’s gemaakt en kleuter neemt trots de echo’s mee om te laten zien op school. Vrienden, familie en collega’s vragen mij naar mijn zwangerschap en moeten me soms afkappen, omdat ik anders nooit meer stop met praten. Ik buik niet alleen uit, nee ik buit het ook uit en geniet voor 200% of zelfs voor 300% omdat het de derde is.

Mijn kinderen bekijken hun babyalbums en ik geef tekst en uitleg. Vooral peuter is erg geïnteresseerd in mijn borsten. Ik denk ook mede door het feit omdat hij warme melk junkie is.
Komt er dan echt warme melk uit jouw borsten? Altijd? Mag de baby dan altijd drinken? Is het dan nooit op? Dronk ik daar ook uit? Meteen als ik wakker was? Moest ik nooit eten maar alleen melk drinken?
Ik probeer hem op zijn niveau het voeden op verzoek uit leggen. Melk raakt niet op er wordt alleen maar meer aangemaakt als een baby meer drinkt en groter wordt. Volgens mij vraagt peuter zich nu af waarom hij ooit is gestopt, hahaha.
Maar goed, na tekst en uitleg knuffelt en kust kleuter elke ochtend nog steeds trouw mijn buik. Peuter zijn aandacht gaat meer uit naar mijn borsten. Hij wil voelen of hij al melk voelt groeien. Of is er al wat te zien? Hij komt regelmatig even kijken als ik onder de douche sta. Hij noemt mijn borsten borstels en hij kan met moeite zijn aandacht eraf houden. Is dit wat ze een borstenman noemen?
Maar goed, hoe schattig het ook allemaal is, iets minder wordt het buitenshuis.
Peuter loopt naar oma. Dan pakt hij hup haar borsten vast. Mooie borstels oma, hij glundert ervan. Zit er soms ook melk in?

Ik denk dat peuter niet meer doet aan voeden op verzoek, maar voelen op verzoek.
Iedereen met borsten in zijn buurt is bij deze gewaarschuwd!

Groetjes Tessa

Nachtrust #Column #Tessa

We hebben eindelijk het zomerse weer in Nederland dat iedereen wilde! Warm en echt zomers, heerlijk uren op het strand of in een badje in de tuin. Als afsluiting vaak een bbq in de tuin en de kinderen later dan normaal naar bed waardoor ze met een beetje mazzel zich ’s ochtends weer later melden en wij ook nog wat kunnen uitslapen.
Het verhaal klopt redelijk bij ons. Uitslapen doen ze, buiten zijn ze vaker en langer dan normaal. Toch is de nachtrust wel verstoord hier in huis. Vakantie betekent ook veel tijd om na te denken over dingen. Vooral kleuter neemt daar uitgebreid de tijd voor, ik zie het al aan zijn gezicht als hij dromerig voor zich uitstaart of ik hoor het in zijn spel als er bepaalde onderwerpen vaak aan bod komen.

Kleuter doen we in bed en vaak na ongeveer 15 minuten staat hij weer naar beneden. Dan weer met een voorstel dat we beter naar het platteland kunnen verhuizen voor het geval er oorlog uitbreekt. Daar is het dan veiliger dan in de stad volgens hem. Dan komt hij weer met een verhaal dat Fie is langs geweest (Fie is zijn vriend die komt als het donker is) en dat die een verhaal had. Ook komt hij beneden omdat het te warm is, of omdat papa toch te pokeren is en ik het vast niet leuk vind helemaal alleen. Of peuter komt beneden met het verhaal dat we beter samen op een slaapkamer kunnen, omdat er dan niemand meer alleen is.
Maar sinds een paar dagen lijkt de rust terug te zijn. Kleuter zegt zelf steeds in bed te blijven en er niet meer uit te gaan naar beneden. Ik ben verrast! Hij zegt dat hij zich nu oudste kleuter voelt en dat die niet uit bed gaan. Ik ben benieuwd! We zijn nu 3 dagen verder en hij blijft in bed.

Terug de nachtrust? Nee, want als je 4 maanden zwanger bent ga je er vaak uit om te plassen. Nee, want als je wordt lek geprikt door muggen ga je ’s nacht op muggenjacht en sla je er wel 42 dood. Daarna ga je vervolgens je bed weer uit om alle vlekken schoon te maken op een huishoudtrapje midden in de nacht. De kinderen slapen en hebben hun rust, nu hun moeder nog!

Tessa

Foto: internet