Op blote sokken #Column #Tessa

Kleuter wilde nooit een zwembroek aanhouden als die nat was. Kleuter en peuter waren beide met 2 jaar zindelijk, want wat vonden ze het vies zo’n natte luier. Ze zijn allebei heel kritisch als het aankomt op viezigheid of nattigheid. Kleren die vies of nat zijn moeten meteen uit en wat schoons en droogs moet ervoor in de plaats komen. Best lastig als vlakbij een bos woont en vies worden door spelen de gewoonte van de dag is. Laarzen worden veel gebruikt en naarmate ze ouder worden, wordt de kleding minder vaak verwisseld en er doorgespeeld met iets vieze of natte kleding. Toch krijg ik regelmatig de opdracht van kleuter labeltjes uit kleding te knippen die jeukt of de vraag of ik andere sokken wil halen, omdat ze echt niet lekker zitten. Ook dekbedovertrekken moeten echt 100% katoen zijn willen ze er goed onder kunnen slapen. Zolen van regenlaarzen moeten geen kreukels inzitten, anders kan ik ze er maar beter uithalen, want dragen doen ze ze anders toch niet.

Peuter knoeit veel en loopt ook wel op sokken of blote voeten buiten als hij in zijn enthousiasme zijn schoenen vergeet. Kleuter zou dit nooit doen, zelfs bij het naar binnen gaan doen hij eerst keurig zijn laarsjes uit, omdat het anders vies wordt binnen. Vaak is peuter hem met laarzen aan voor en is het alsnog vies, maar toch.

Gisteren gingen we op verjaardag. De deur van de tuin stond uitnodigend open en een springkussen lokte kleuter en peuter al snel de tuin in. Daarop moeten de schoenen natuurlijk uit. Kleuter en peuter renden (ik denk uit gemakzucht) warempel de hele middag op blote sokken door de tuin.

Toch trok peuter snel alweer zijn schoenen aan toen hij was uitgesprongen op het springkussen. Kleuter bleef, tegen onze verwachtingen in, doorrennen op zijn sokken. Toen we naar huis gingen vergat hij zelfs zijn schoenen.

We zaten al bijna in de auto toen mijn zusje ons erop wees dat haar neef nog op zijn blote sokken liep. Daar liep hij naar de auto. Kleuter die normaal gesproken juist nooit dit soort dingen doen. Snel zochten we zijn sokken aan en vertrokken met onze held op zijn blote sokken naar huis.

sokken

 

 

 

 

Foto: Internet

Advertenties

Van schoolslag naar vrije slag #Column #Tessa

zwemmenElke zaterdagochtend gaan we naar zwemles. Niet alleen voor kleuter, maar ook voor peuter. Beide zwemmen ze hier al vanaf dat ze baby zijn. Voor de baby’s en peuters is het vooral watergewenning en inspanning/ontspanning in het water en een momentje samen met papa of mama. Voor onze kleuter zijn de echte zwemlessen begonnen. Wel samen met papa of mama in het water, zodat het veilig voelt voor zowel kind als ouder. De zwemjuf had al van tevoren gezegd dat het nog wel even zou gaan duren bij onze kleuter. Maar goed, onze kleuter wilde het zelf graag en was klaar met de peutergroep dus hij zit op echte zwemles.

Vandaag is het drukker dan normaal. Twee groepen tegelijk zwemles. Nu zijn we ook verwend moet ik eerlijk zeggen. Elke week in een heerlijk verwarmde zwemles samen met je mama of papa met zwemjuf zwemles krijgen is best luxe. Meestal in de groep klein en is er veel aandacht. En altijd als beloning in het warme bubbelbad met veel speelgoed.

Maar vandaag is het druk. Ik merk het meteen aan kleuter. Hij is dan ook meteen drukker en ziet alles. Zelf doet hij dan nog maar heel weinig van wat de bedoeling is. Hij zwemt slordiger dan normaal en heeft overal oog voor behalve voor zijn eigen zwemkunsten. Schoolslag wordt al snel spartelen als een hondje, hij blijft zo wel drijven en komt ook naar de overkant. Ik zwem toch! is dan ook zijn antwoord als ik hem vraag gewoon te zwemmen en te luisteren. Daarna borstcrawl, het is jammer dat er geen filmpje bij dit stukje tekst kan. Ons waterratje is het liefs onder water, dus doet dit graag. Zijn kont omhoog en wild spartelen om onder water weer naar de overkant te komen. Dit is zo leuk om te zien! Maar ja, natuurlijk niet de bedoeling. Zijn benen moeten recht en zijn armen grotere cirkels maken. De zwemjuf zegt het tegen hem, ik daarna ook terwijl ik eerst bewust oogcontact zoek. Het maakt allemaal niet uit, want hij ziet alweer wat anders. De zwemjuf doet het voor en kleuter kijkt ondertussen naar een jongetje die zich huilend aan zijn papa vastklampt. Zo nu ben jij, zegt de zwemjuf. Kleuter antwoord dat hij het wel zielig vind dat het jongetje daar zo moet huilen. Gelukkig kent de zwemjuf hem ondertussen ook en lacht ze erom. Volgende week weer beter, dan is het rustiger!

Kleuter zwemt in zijn eigen vrije slag richting dieper water om te watertrappelen. Hij blijft boven water terwijl hij druk om zich heen kijkt. Hij klimt daarna uit het zwembad om een poging te doen in de rij te gaan staan wachten tot hij aan de beurt is om te duiken. Er staat een broertje bij van een ander kindje en kleuter is erg druk met het kleine jongetje, dat hij vergeet dat hij in een rij staat. Hij komt dit keer maar 3 keer aan duiken toe. Normaal probeert hij zelfs een keer extra, want duiken vindt hij echt heel leuk, maar vandaag wil het niet. Als we in het bubbelbad zitten weet hij precies te vertellen wie wat deed en waarom het jongetje moest huilen. Als we ons afdrogen krijg ik ineens een dikke knuffel van hem. Grappig wel dat alle kinderen nog moeten leren zwemmen! Zou wel raar zijn als je alles goed doet, dan mag je natuurlijk niet meer naar zwemles. Het is zo gezellig hier mama!

Ik geloof dat we voorlopig nog wel een tijd zaterdagochtend in het zwembad liggen…..

Foto: internet

Een sterk rechtvaardigheidsgevoel?

iedereen gelijkWe weten dat Nieuwetijdskinderen geboren zijn met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Maar wat houdt dat precies in? Is dat al te merken bij baby’s? Ik heb geprobeerd het op te zoeken op internet, wat IS een rechtvaardigheidsgevoel maar een echte uitleg vond ik niet. Daarom  zal ik het aan de hand van mijn eigen ervaringen proberen uit te leggen.

Het is ondanks dat je er vrij weinig op internet over kan vinden vrij simpel uit te leggen. Als je een sterk rechtvaardigheidsgevoel hebt dan wil je graag dat iedereen ongeacht geslacht, huidskleur, achtergrond of geloof hetzelfde behandeld wordt! Kortom iedereen is gelijk! Dit is vaak te zien in verschillende dingen.

Een rechtvaardigheidsgevoel kan al op jonge leeftijd beginnen. We kunnen dat al zien aan kinderen die al op jonge leeftijd leren delen. Delen is iets wat kinderen vaak nadat ze een jaar zijn vanuit zichzelf doen. Maar daarna kunnen ze ook een periode krijgen dat ze alles voor zichzelf willen houden. Ook dit proces is weer belangrijk! Want het is belangrijk dat ze weten dat ze een eigen IK hebben. Het juist goed om ze te corrigeren en uit te leggen dat ze moeten delen.

Al vrij snel hebben kinderen door wat de één heeft moet de ander ook hebben. Dus als de één een snoepje krijgt moet het broertje/zusje of vriendje of wie op dat moment in de buurt is ook een snoepje hebben. Bij mijn neefje merk ik dit bijvoorbeeld heel erg sterk! Als hij vraagt om een snoepje, vraagt hij er gelijk achteraan “Krijgt … ook een snoepje?” Net alsof hij bang is dat de ander overgeslagen wordt.

Het is belangrijk om kinderen gelijk te behandelen, maar ook dat is met een bepaalde leeftijd ertussen best lastig. Als de één iets ouder is, dan mag die vaak iets later naar bed als de ander. Toen ik en mijn zusje uit gingen moesten we beiden om twee uur thuis zijn. Ik vond dat nooit eerlijk omdat ik twee jaar ouder was. Daarom zorgde ik vaak dat ik net iets later als haar thuis was! Met het vervolg dat ik te laat was en vaak huisarrest had.

Nieuwetijdskinderen hebben dit vanuit nature en daar kun je niks aan veranderen. Dus probeer er rekening mee te houden om ze gelijk te behandelen en schrik niet als ze heel heftig kunnen reageren als je dat niet doet. Ze zullen ook erg gevoelig reageren als ze merken dat iemand onrechtvaardig behandeld wordt. Dit kan thuis voorkomen, maar ook op school of buiten. Probeer er niet tegen in te gaan! Want als ze vinden dat iemand onrechtvaardig bezig is, dan is dat voor ook altijd zo!

Merk jij dat bij je kinderen ook? Of misschien wel bij jezelf als nieuwetijds volwassene?

Nieuwetijdskind weetje… Emoties!

emotiesZoals we al eerder schreven voelen Nieuwetijdskinderen heel veel aan. Wist je dat ze emoties van anderen aan kunnen voelen? Ze kunnen zichzelf niet goed buiten een situatie, een gebeurtenis of emotie van een persoon plaatsen. Bijvoorbeeld als een volwassene boos is, wordt een nieuwetijdskind een met die boosheid. Een nieuwetijdskind voelt zichzelf ook boos of krijgt er (bijvoorbeeld) hoofdpijn van. Ze zijn zich er echter niet van bewust dat deze boosheid niet van zichzelf is. Een nieuwetijdskind ervaart de boosheid alsof hij/zij zelf boos is. Als een nieuwetijdskind een ruimte instapt waar anderen zitten pikken ze emoties/energieën op van anderen. Je begrijpt dat is niet niks!

Het is dus voor deze kinderen heel erg belangrijk  dat ze leren hoe ze zich kunnen afsluiten voor emoties van anderen en dat ze de verschillende emoties leren kennen. Wat voel je nou bij een bepaalde emotie? Wat doet het met je? Hoe kan je ermee omgaan? Dit zijn eigenlijk allemaal verschillende vragen wat ze al vrij vroeg spelenderwijs moeten leren. De kans bestaat dat als ze het niet weten niet goed onderscheid kunnen maken tussen hun eigen gevoel/emotie en de emotie wat bij een ander hoort. Door het voelen en ervaren vanuit een groter geheel kan een valkuil zijn dat een nieuwetijdskind eerder op een ander dan op zichzelf gericht is. Dit zorgt ervoor dat ze niet alleen minder goed contact kunnen hebben met hun eigen innerlijke behoeften, maar ook met hun eigen lichaam. Wanneer ze hun lichaam minder goed voelen, kunnen ze grenzeloos doorgaan: ze kunnen zichzelf makkelijk fysiek uitputten. Ze fungeren in zo’n situatie eigenlijk als spiegels, maar vaak ervaart de ouder het kind op dat moment als “lastig”.

Maar hoe kun je als ouder je kind hierin begeleiden en helpen? Op onze fb pagina vind je verschillende tips in de vorm van boeken en spellen. ( Zoals bijvoorbeeld het Krachtspel van Heleen Purperhart of het boek Help! Ik voel zoveel).

We zullen in in de loop der tijd meer tips, spelletjes en filmpjes met je delen om je wegwijs te maken.

Wil je privé een situatie beschrijven of een tip dan mag je ook altijd een e-mail sturen.

Hyperactief zijn…

DrukEn daar zit ik dan… ‘s middags een feestje gehad en dan net iets teveel hebben gevoeld! Van zowel de volwassenen als van de kinderen. Van de een nog mooiere dingen binnen gekregen als van de ander. Op de terugweg ben ik blij dat ik zelf niet hoef te rijden, zodat ik eventjes mijn ogen dicht kan doen… Al is het maar voor een kwartiertje! Thuis eist mijn dochter weer al mijn aandacht op want ook zij heeft natuurlijk veel gevoeld en gezien. Nadat ze nog even heeft rond gewandeld en gespeeld wordt het voor haar toch ook tijd om te slapen. Ondanks dat ze erg warm en klam is, valt ze als een blok in slaap.  Zelf ga ik ook even op de bank liggen want mijn lichaam voelt erg moe.

Mijn lichaam is wel moe, maar mijn ziel is nog alles aan het verwerken wat zij zojuist gevoeld en ervaren heeft! Een baby van bijna een jaar legt zijn warme handje op mijn rug en ik voel intens veel wat hij voelt… Wauw! Zo mooi hoe simpel het jongetje tegen het leven aankijkt… Maar ook dat jongetje is geboren om veel teweeg te brengen en dat begint bij zijn ouders. Hij heeft al heel veel levens hier op aarde gehad en ziet nu een hoop dingen in het leven met humor tegemoet, al kon je dat niet direct van zijn gezicht af lezen maar ik voelde het wel. Een jongen die op zijn gezicht valt! Ik voel zijn schrik en zijn pijn… En daarna dat hij nog erg ontdaan is, dus ik laat hem even bij me zitten en hij begint te vertellen! Volwassenen die erg zenuwachtig zijn of erg opgetogen zijn, allemaal gevoelens die ik daar opzuig als een spons.

Na een kwartiertje ga ik toch maar achter de computer zitten maar de ene gedachte, na de andere gedachten komen voorbij. Ik wil het opschrijven, beschrijven… Maar er komt weinig uit mijn handen! Dan maar even rustig sudoku spelen en mijn hoofd is iets leger. Dus hup voor mijn zusje aan de gang! Rustig zitten werken en daarna nog even met haar op Facebook gezeten. Gekletst over verschillende dingen die je ook weer aan het denken zetten. Daarna weer lekker doorgegaan… Ik kijk op de klok “Oeps half één!” Laat ik maar gaan slapen want mijn kleine meid is om half acht weer wakker en moet nog een fles hebben! Dus ik sluit alles af en ga naar boven met een fles. Ik geef haar de fles in haar handjes en ga mezelf ondertussen omkleden en mijn tandenpoetsen. Eenmaal in bed begint alles weer te malen! Ik kan geen rust vinden! Ik ben moe, maar tegelijk KLAARWAKKER! Na een uurtje woelen besluit ik er toch maar weer uit te gaan.

Beneden lekker rustig aan de slag gegaan met dingen. Zoeken op het internet en filmpjes bekijken. Ondertussen hoor ik dat mijn kleine meid ook ligt te woelen om alles te verwerken. En dan denk ik bij mezelf…

“Hadden we haar thuis moeten laten? Is ze hier nog niet te klein voor om zoveel in één keer te voelen? Als mama er al zo’n last van heeft, hoe moet zij het dan wel niet ervaren? Maar toch moet ik haar klaarstomen voor de toekomst, ik kan haar moeilijk verstoppen omdat zij dingen aanvoelt die andere niet voelen. Ze moet er mee leren omgaan.”

Pas tegen half zes voel ik mezelf rustiger worden, dus toch nog maar even op bed liggen! Ook dan duurt het nog een uur voordat alle onrust uit mijn lichaam is. Daarna val ik toch nog even voor twee uurtjes in slaap, fijn want daarna kan ik alles veel beter relativeren. Mijn kleine meid wordt vrolijk wakker! En ze voelt weer normaal, dus ze heeft het op haar manier verwerkt. Dat is een mooie gedachte, dat ze het zelf kan! Ze zal hier en daar zeker wel begeleiding moeten hebben van mij, maar ze komt er wel!

Herken je dit ook bij je kinderen? Of misschien wel bij jezelf? Dat je zoveel prikkels hebt gehad dat je hyperactief bent? Hoe ga jij hiermee om?

Lfs R.

Een weetje over nieuwetijdskinderen

nieuwetijdskind-180x130Wist je dat nieuwetijdskinderen bijzondere ogen hebben? Als je in hun ogen kijkt dan kun je haast niet stoppen met kijken. Zo helder en wijs kijken ze de wereld in! Ongeacht welke kleur ze zijn. Het is net alsof je in het oneindige kijkt, het universum!

Wanneer nieuwetijdskinderen  je aankijken is het net alsof ze dwars door je heen kijken en dat doen ze dan ook. Nieuwetijdskinderen scannen als het ware de mensen om hen heen. Ze hebben heel veel kennis en het is net alsof ze een antennetje hebben waarmee ze stemmingen en gedachten van andere mensen kunnen oppakken. Deze kinderen kunnen soms ook heel bijzondere uitspraken doen, met name over gedachten of emoties van andere mensen. Mensen schrikken nog wel eens van deze opmerkingen, vooral als deze opmerkingen raak zijn en nogal dichtbij komen. De uitspraken die deze kinderen doen zijn ook altijd heel direct en zonder omwegen.

 

Wat is Telepathie?

Ja wat is telepathie eigenlijk? We zien het natuurlijk wel in fantasiefilms en series. Mensen die telepathisch contact kunnen leggen met andere mensen. Ze communiceren dan door hun gedachten en gevoel over te brengen zonder hardop te praten. Maar bestaat het ook echt? Ja het bestaat!

telepathieIk heb het ervaren toen ik zelf net alles aan het ontdekken was. Mijn neefje was toen twee jaar en kon nog niet praten, maar als ik iets aan hem vroeg hoorde ik hem antwoord geven. En in het begin dacht ik “Nee dit kan niet!”  En als ik het dan met anderen erover had dan vonden ze het maar vreemd en kreeg ik als tegen antwoord “Hij kan nog niet praten…” Maar ik hoorde het hem duidelijk zeggen.  Het werd duidelijker voor me toen iemand mij meer uitleg gaf over telepathie. Ik wist wel dat het bestond, maar ik had nooit verwacht dat mensen tot zoiets in staat waren en tegelijkertijd klonk het ook logisch op dat moment. Op het moment dat mijn neefje ging praten, viel die verbinding ook weg en omdat ik zelf nog erg bezig was met mijzelf te vinden ben ik er nooit mee verder gegaan!

Nu begint langzaam de verbinding tussen mij en mijn dochter steeds sterker te worden, af en toe hoor ik haar gedachten naar mij toe in mijn hoofd. De eerste keer dat het gebeurde was ik mijzelf aan het klaar maken om weg te gaan, ik had mijn haar al gekamd en wilde mijn tanden poetsen. Mijn dochter zat in haar loopstoel en volgde mij nauwkeurig. Ik deed automatisch mijn haar weer even vast met tanden poetsen en toen hoorde ik in mijn hoofd: “Ja hoor, mama doet haar haar weer vast! Hoe kan ik haar duidelijk maken dat ik het los mooier vind…” Ik keek verschrikt om en zij gaf mij echt een blik van “Ja je hebt mij wel gehoord!”

Het is nu niet zo dat ik hele gesprekken met mijn dochter via telepathie heb, want zover zijn we nog lang niet! En ook omdat ik nog sterk angsten heb net als iedere andere moeder. Doe je het wel goed? En helemaal als een Nieuwetijds-moeder want dan zou je een Nieuwetijdskind toch beter moeten aanvoelen?  Weten wat ze denkt en voelt… Maar helaas is dat iets waar je naar toe moet werken! Wel had ik laatst dat we op een verjaardag zaten en zij zat bij papa op schoot… Ineens begon ze te huilen en iedereen gelijk van: “Wat is er?” Ik hoorde haar zeggen in mijn hoofd “Au mijn voet!” En ik zei dat ze haar voetje verdraaide toen papa haar optilde… Iemand keek me verbaasd aan en vroeg aan mij hoe ik dat wist? Ik zei: “Ach gewoon een gevoel!” Soms heb je heel sterk dat je jezelf niet meer wil en kan verdedigen!

Naar mijn idee is telepathie iets heel normaal! Alleen klinkt het mooier als dat het is. Want iedereen heeft die verbinding! Dat je met je vriendin op de bank zit en dat je op hetzelfde moment hetzelfde zegt… Of dat de telefoon gaat en je weet wie er belt… Het wordt allemaal onder telepathie gebracht iedereen heeft dat wel eens mee gemaakt maar meestal zeggen we niet dat het telepathie is maar “toevallig”.  Dat komt omdat wij nu zo gewend zijn om taal te gebruiken.
In de prehistorie bestond er nog geen taal. De mensen spraken toen via telepathie.

Ik wil hier zeker mee verder gaan met mijn dochter, want het is onze oertaal en die mag zeker niet vergeten worden! Ik heb een artikel gelezen en daarin vertelde ze dat Nieuwetijdskinderen over het algemeen later zouden praten, omdat ze zich duidelijk konden maken via gevoel en telepathie. Mijn gevoel zegt dat het in de meeste gevallen niet zo werkt, omdat kinderen genoeg mensen om zich heen hebben die verwachten dat ze zich via taal duidelijk maken.

Heeft iemand anders weleens iets mee gemaakt wat met telepathie te maken heeft? Ik zou graag ook andere ervaringen willen weten, ervaringen willen delen… Want hoe dan ook Nieuwetijdskinderen zullen je altijd blijven verbazen. En het is fijn als je met andere mensen er over kan praten die hetzelfde ervaren…

Ik heb een stuk gelezen of over Indigo’s & Kristalkinderen die door middel van telepathie duidelijk maken wat zij voelen of willen. Volgens het artikel zouden deze kinderen pas veel later gaan praten omdat ze het niet nodig hebben. Ik zie dat zelf niet zo, want als ik naar mijn eigen dochter kijk heeft ze genoeg mensen om zich heen die niet door middel van telepathie met haar communiceren. Ze zal straks dus toch moeten praten om kenbaar te maken wat ze wilt of bedoelt.
Heeft iemand anders weleens iets mee gemaakt wat met telepathie te maken heeft? Ik zou graag ook andere ervaringen willen weten…