Ik wil dat mijn kind gelukkig is #JokeNauta

Er wordt mij vaak gevraagd hoe je als ouder je kind het beste kunt helpen. En de meest gestelde vraag is dan bijna altijd Hoe geef ik mijn kind meer zelfvertrouwen? Ik wil graag dat hij/zij gelukkig is. Een kind dat zichzelf kan zijn wil iedere ouder.

Maar hoe doe je dat? Kun je een kind dat eigenlijk leren?

Alles begint met jouw basis houding. Wat is jouw basis vertrouwen? Heb jij zelfvertrouwen? Ben jij gelukkig? Ben jij echt wie jij zou willen zijn? Of ben jij iemand die de omgeving wil dat jij bent…?
Je kunt je kind helpen door naar jezelf te kijken. Wie ben ik? Vind ik mezelf eigenlijk leuk? Wat straal ik uit? Wanneer dat goed is en je vanuit alle liefde naar jezelf kunt kijken, dan kun je vanuit die Liefde ook jouw kind begeleiden en voelt die zich veilig. Veilig genoeg om de wereld te gaan ontdekken op zijn / haar eigen wijze…

I love me

Thema Dierendag #Nieuwe activiteit #Brenda

Lapjes Kat

Benodigdheden:
– Vorm van een kat
– Verschillende stukjes stof
– Wol
– Een belletje
– Lijm
– Kwast

Doen:
Kijk even op internet voor een voorbeeld van een kat. Knip hem vervolgens uit op stevig papier.
Zorg voor veel stukjes stof. Restjes in verschillende kleuren, vormen en vooral verschillende texturen.
De lijm, heb ik al vaker aangegeven, kan je mengen met glitters of een klein beetje verf. Op deze manier is het evengoed leuk als de kinderen de stofjes er op en er af halen!
Laat ze vervolgens lekker kliederen en ontdekken met de kwast en lijm. De verschillende soorten stofjes voelen steeds anders.
Als laatste geef je ze oogjes. Laat ze zelf opplakken! En een paar stukjes wol voor de snorharen.
Als je een klein belletje hebt kan je die aan een touwtje rijgen en vervolgens om de hals van de kat hangen.

Wat beleven ze?
– Lekker vies worden van de lijm
– Smeren en voelen van de lijm
– De kleuren van de stofjes benoemen
– Als je voor verschillende stofjes zorgt voelt het ook steeds anders

Zing tijdens dit plak werkje over
‘ Poesje miauw ‘

Klaar is hij!

Veel plezier!

Ze kunnen er niks aan doen? #Column #Tessa

Ik wil opschieten. Waarom geen idee, maar je hebt van die dagen dat de dag je niet snel genoeg kan gaan, omdat alles tegenzit en je snel weer aan een nieuwe dag wilt beginnen. Ik neem mezelf voor om niet boos te worden, omdat ik mijn dag niet heb. De kinderen kunnen er tenslotte niks aan doen, toch?
Heel stom bedenk ik hoe ik kleuter en peuter wat kan vervroegen in hun programma. Ik had natuurlijk van tevoren kunnen bedenken dat het wel eens heel anders uit zou kunnen pakken….

Ik begin enthousiast als kleuter ’s middags op school zit met wat decoratiemateriaal te schilderen voor de babykamer. Eerst nog even snel de stofzuiger door het huis en de wc schoon.
Peuter wil dan graag meehelpen met schilderen, hij is dan ook echt dol op verf en vooral in de kleur oranje. Ik pak de tafel vakkundig in met het plastic tafelkleed en peuter voorzie ik van schortje met de kinderverf. Paar blaadjes erbij en een kwastje. Bordje voor de verf om te mengen en peuter pakt inderdaad meteen de geel en de oranje en gaat aan de slag. Nu denk ik rustig te gaan schilderen. Als ik klaar ben kijk ik even naar peuter die nog verdiept zit in zijn verfwerk. Ik loop even snel naar boven om de was alvast in de droger te gooien, dan is die straks klaar en dat scheelt vanavond weer.

Ik loop naar beneden richting de tafel. Peuter zit heerlijk zijn armen in te smeren met oranje verf. Het schortje heeft hij uiteraard eerst even uitgetrokken. Het enige wat ik uit kan brengen is: waarom? Peuter kijkt naar zijn schortje, die heb ik uitgedaan mama, anders werd hij vies, knap he van mij! Ik ben lekker aan het smeren, voelt zooooo lekker. Voldaan neemt hij nog een klodder en knoeit daarbij de helft ervan op zijn t shirt.
Even tijd om adem te halen voor mij. Dan bedenk ik me hem alvast onder de douche te doen, dan is dat maar klaar vandaag. Scheelt vanavond dan toch weer uiteindelijk, al heb ik er nu wel even werk aan. Doe ik meteen een was in de machine, dan gaat de verf waarschijnlijk ook nog uit zijn shirtje. Ook maar weer klaar dan.

Snel kleuter halen na al het poetsen. Kleuter rent thuis meteen naar de wc. Wat ruikt het lekker fris mama! Altijd fijn als je werk gewaardeerd wordt. Ik besluit ze wat tv tijd te gunnen en mezelf vooral de rust met een grote kop thee. Kinderen een glaasje limonade en lekker voor de tv. Normaal mogen ze van mij alleen limonade drinken aan de grote tafel op hun eigen stoel, maar 1 keer moet kunnen. Even niks denk ik terwijl ik naar de wc loop. Op de wc ruik ik urine. Bah! Ja hoor, het ligt onder de wc pot. Zucht, voor de tweede keer maak ik de wc schoon. Eenmaal klaar ga ik op de bank zitten, even niks met ondertussen lauwe thee.
Dan kijk ik naar de tafel waar een beker op zijn kant ligt met een plas limonade eronder. Peuter was zo lief geweest die om te gooien. Zelf zit hij er uiteraard ook onder. Doekje over tafel en vloer en washandje over peuter en pyjama aan, dat scheelt dan weer na het avondeten. Hele diepe zucht en slok koude thee.
Daarna project avondeten…durf het bijna niet op te schrijven. Peuter hangt uiteraard met zijn pyjama in de saus, vervolgens krijgt hij het voor elkaar een vork in zijn mouw te laten hangen die natuurlijk op de grond valt en nee, de vork was niet schoon. Peuter kriebelt op zijn hoofd, waardoor ik, terwijl ik een doekje pak, net te laat ben om te voorkomen dat hij de rest van zijn pyjama ook vakkundig onder smeert. Of we eerder klaar zijn met eten? Nee, eerder later.

Dan hup snel bad gevuld en kleuter en peuter er samen in. Ondertussen denk ik snel de wasmachine weer leeg te halen en in de droger te stoppen en de was uit de droger mee te nemen naar de badkamer om daar op te vouwen. Ik doe dit denk iets langzamer dan verwacht of kleuter en peuter zijn sneller dan ik. Ze hebben met de lekker geurende badschuim maar even de tegels ingesmeerd, alles weer lekker schoon. Ik geef ze allebei een doekje en laat het ze zelf schoonmaken, waardoor het nog later is voor ze eindelijk in bed liggen.

Dan hebben we toch nog een redelijk rustige avond. ’s Nacht in bed hoor ik peuter roepen. Hij heeft een ongelukje gehad. Mijn zuchten zijn op. Op de automatische piloot zet ik hem onder de douche, gooi een pyjama en beddengoed in de wasmachine en verschoon een bed.
Morgen een nieuwe dag….

Tessa

Foto: Internet

Tot ziens allemaal! #Laatste column #Petra

Deze week geen column van mij, maar wat woorden van afscheid.

Met veel liefde en plezier heb ik columns geschreven voor deze pagina. Het heeft mij veel geleerd over hooggevoeligheid en over mijn kinderen.
Regelmatig kreeg ik te horen in reacties dat mijn verhaal herkenbaar was en ik ben blij en dankbaar dat ik ouders misschien een beetje heb kunnen helpen.

Maar nu is het tijd om mijn hart te volgen. En mijn hart vertelt mij dat het niet helemaal goed meer voelt om privé informatie over mijn kinderen te delen op het internet. Juist de zoon waar ik veel over schrijf, onze hooggevoelige zoon, spreekt regelmatig zijn afkeer van facebook uit. ‘Ik wil niet met mijn foto op facebook hoor!’ zegt hij nu hij ouder wordt. En dan rest mij nog maar 1 ding…en dat is zijn keuze respecteren. En dan is het plaatsen van informatie over hem, al is het anoniem, op het internet ook niet gepast.

Want hoewel ik mensen heb willen helpen door informatie over hooggevoeligheid te delen, voel ik me daar niet prettig meer bij.
En ook al ben ik ervan overtuigd dat onze zoon hooggevoelig is wil ik veel meer terughoudend zijn met het delen van informatie over onze kinderen. Zij moeten hun eigen beeld kunnen schetsen. Ik wil dat beeld niet voor ze schetsen. Want ze zijn wie ze zijn en ze mogen zijn wie ze zijn. En ik wil dat plaatje niet al te veel voor ze invullen. Helemaal niet invullen zelfs.

Wel wil ik me blijven verdiepen in het onderwerp om hem zo goed mogelijk te begeleiden. Maar die begeleiding zal binnenshuis gaan plaatsvinden. Zonder dit teveel te delen met anderen. Ervaringen uitwisselen met vriendinnen kan altijd natuurlijk, maar het voelt beter wanneer het daar bij blijft.
Ik wil al mijn energie gebruiken om een zo rustig mogelijke thuissituatie te creëren. Om hem en onze andere kinderen zoveel zelfvertrouwen mee te geven zodat ze opgewassen zijn tegen problemen op school bijvoorbeeld of in de omgang met anderen.
Ik hoop hem nog meer te kunnen leren hoe hij met zijn gevoeligheid om kan gaan en zal ook zeker de Nieuwetijdskinderen-pagina blijven volgen.

Liefdevol loslaten…van etiketten en helaas ook mijn column. Dat is wat ik ga doen.

Het allerbeste voor jullie en jullie prachtige kinderen.
Tot ziens allemaal.

Een lieve groet van Petra.

Boven verwachting #Column #Tessa

Gelukkig kan ik eerder weg van mijn werk. Ik rij richting consternatiebureau waar ik heb afgesproken met mijn peuter en kleuter en hun papa uiteraard. Ik ben zelfs ruim op tijd en moet nog even op ze wachten. Daar zit ik buiten heerlijk in het zonnetje.

Al snel zie ik een bekende auto en daar zijn mijn kanjers! Op naar de ogentest voor ons peutertje. Hij zegt zowaar dat hij het prima gaat doen. We stappen vol frisse tegenmoed de naar plasluiers stinkende wachtkamer in. Binnen loopt een dreumes rond in alleen een luier. Verschrikt kijkt peuter naar mij en opgelucht is zijn gezicht als de mevrouw achter de balie hem meldt dat hij zijn kleren aan mag houden. Je hoeft alleen het piratenspel te spelen, lacht ze tegen peuter. Peuter fronst en kijkt naar mij. Ik zeg snel dat er geen piraten zijn en hij gewoon de ogentest gaat doen.

Kleuter neemt peuter mee naar de speeltafel waar ze ontspannen spelen. Kleuter verteld ondertussen als een waterval dat ik zwanger ben en hoe dat gekomen is en wanneer de baby ongeveer geboren wordt. Volgens mij zie ik de oren van de baliemevrouw klapperen van al die info.
Dan zijn we aan de beurt, de arts stapt de wachtkamer in richting Cas die ondertussen de enige peuter daar is. Kom je het piratenspel spelen? Peuter twijfelt even en zegt dan; ja, ik kan het prima want ik ben al heel groot. Daar stapt hij dapper het kamertje in. Ga maar zitten mama, peuter wijst mij de stoel voor de test. Ik neem hem op schoot. Waar is de piratenbril? Kunnen we beginnen? Ik verbaas me over mijn peuter die er blijkbaar zin in heeft. Hij zegt keurig de plaatjes op. Bij het plaatje van de vlag lacht peuter even, zegt dan, die ken ik wel hoor, dat is de Nederlandse vlag! De arts knippert even met haar ogen en lacht dan ook. Goh, dat weet je goed! Eigenlijk ontbreken wel de kleuren rood, wit en blauw kletst peuter verder. Dan zegt hij keurig de andere plaatjes aan die aangewezen worden.

We nemen plaatst achter het bureau en de arts bespreekt alles. Of we nog vragen hebben? Ja, zegt peuter volmondig. Ik kan al heel goed fietsen! De arts vraagt of dat met of zonder zijwielen is. Peuter denkt even en zegt dan, mijn fiets heeft gewoon 2 wielen en trappers hoor. Ik leg nog even snel uit dat hij nooit zijwieltjes gehad heeft en ze alleen kent van andere kinderfietsjes die hij weleens ziet. De arts is tevreden en we mogen weer richting huis. Voor deze keer alles volgens het boekje.

In de wachtkamer kletst de mevrouw achter de balie nog even gezellig en toont belangstelling voor de zwangerschap. Dus in februari de eerste afspraak hier met 4 weken? Voor ik het weet proberen ze de baby in mijn buik ook al in een schema te wringen. Kunnen we mooi de afspraak van peuter en de baby in 1 keer doen. Ik ben verbaasd! Ze denkt mee! Dan komt de arts er ook nog even bij staan en we kletsen nog wat na. Ze zijn erg geïnteresseerd in mijn werk in het speciaal onderwijs en daar vertel ik graag over. De mevrouw van de balie meldt nog even dat ze kleuter voor een 5 jarig wel heel ingewikkelde piramides vond bouwen, iets wat wij ondertussen al heel normaal vinden. Onze kleuter gaat nou eenmaal wat sneller en dat is onze norm geworden, dus voor ons normaal. We praten nog even verder over wat nou normaal is en wie nou de norm bepaald. Ik pleit nog even voor mijn leerlingen die echt heel normaal zijn, maar een ontwikkeling hebben die niet volgens het boekje gaat of een labeltje aan zich hebben hangen waardoor het net allemaal even anders moet. Ik stap meteen van mijn rol van moeder naar die van juf en vertel stralend hoe knap mijn leerlingen wel niet zijn en wat ze allemaal wel kunnen i.p.v. de dingen die niet willen lukken.
Blijkbaar vind ik het erg gezellig, want mijn kanjers vragen of we naar huis gaan.

We lopen daarna met z’n vieren richting de auto’s. Ik vraag hoe het met kleuter bij de schoolarts ging. Zie ik daar een vader stralen? Trots verteld hij dat kleuter precies deed wat hij moest doen, tot hij een poppetje moest tekenen. Onbewust hou ik mijn adem in, wat zou hij nu weer gedaan hebben? Dan verteld hij verder dat hij ons hele gezin getekend had, inclusief baby in mijn buik in de baarmoeder, met navelstreng en placenta. Hij deed dus niet wat hij moest doen, hij deed zelfs meer. Boven verwachting! Bijna volgens het boekje.
Verbaasd zit ik in de auto naar huis. In verwachting, nu 19 weken. Boven verwachting denk ik terug aan vanmiddag. Ik vertelde ’s ochtends op mijn werk nog dat ik geen verwachtingen had voor vandaag. Zou dat het zijn? Je verwachtingen bijstellen of niks verwachten zodat ze boven verwachting presteren? Mijn kinderen verbaasde me vandaag, terwijl ik net dacht ze te kennen. Op mijn werk stel ik dagelijks mijn verwachtingen en doelen naar beneden bij en kan dan heerlijk de leerlingen wijzen op hun succeservaringen. Waarom doe ik dit als moeder niet vaker? In verwachting rij ik terug naar huis. Ondertussen voel ik het kleintje in mijn buik druk bewegen.Vol verwachting, in verwachting zie ik dat ik alweer thuis ben.

Groetjes Tessa

Foto: Internet

De waarheid #Column #Petra

“Mama! Ze maken olifanten dood!! Voor de slagtanden!”
Zoonlief kijkt tv. Geschokt hoort hij het nieuws aan dat er op olifanten wordt gejaagd.
En hoewel hij al lang weet dat het stukje vlees op zijn bord een levend wezen is geweest en hoewel hij daar ook vragen over stelt en daar regelmatig een afkeer van heeft….was het jagen op olifanten aan hem voorbij gegaan. Geschokt vertelt hij hierover tijdens het eten. We kunnen het helaas alleen maar beamen en afkeuren.
“Er zouden eigenlijk altijd 2 jagers moeten zijn”, zegt zijn 1 jaar oudere broer.
“Naast die ‘olifantenjager’ zou een jager met een verdovingsgeweer moeten zitten. Die voordat de jager op de olifant schiet hem verdooft. Zodat het mislukt.”
“Wat een humane oplossing schat”, denk ik. “Het echte leven is helaas anders….”

Ik voel zelf altijd heel sterk hoe gevoelig ik ben bij het horen van slecht nieuws.
De radertjes in mijn hoofd beginnen te werken. Bij het horen van de ramp met vlucht MH17 zag ik het voor me. Het afscheid nemen op Schiphol. De uitgelaten, blije sfeer. Ik dacht aan onze eigen vliegvakantie, eerder dit jaar. Ik zag ons nog zitten, mijn man met 2 kinderen aan de ene kant van het gangpad en ik met 2 kinderen aan de andere kant. Met zijn zessen op een rij. Zo hebben de slachtoffers misschien ook wel gezeten. Helaas dacht ik ook aan de gruwelen van het neerstorten. De angst, de paniek. Van al die mensen, al die kinderen. De tranen springen in mijn ogen. Elke keer als ik daar aan denk.

En ik denk aan onze kinderen.

Hoe leg ik ze uit waarom er een vliegtuig met onschuldige mensen uit de lucht wordt geschoten? Omdat wij op vakantie waren toen het gebeurde hebben ze er weinig van meegekregen. En wij vertelden het ook eigenlijk niet toen wij er na een dag pas achter kwamen.

Hoe leg ik aan ze uit dat er dagelijks kinderen sterven? Door honger, oorlog, religie. Het maakt me boos. Het maakt me zo verdrietig. De beelden die voorbij komen op het journaal zijn vaak te gruwelijk om naar te kijken. Kindertjes. Dood. Soms in een pyamaatje. Een broertje of zusje nog vasthoudend. Het gaat mijn verstand te boven.

Hoe leg ik aan ze uit dat mensen elkaar de meest gruwelijke dingen aandoen?
Hoe leg ik aan ze uit dat deze gruwelijkheden worden gefilmd? En dat sommigen die filmpjes kijken.
Hoe leg ik dat uit als de vragen komen?

Onze kinderen kijken nog niet veel naar het nieuws. Dit is geen bewuste keuze, maar vaak zijn ze met andere dingen bezig op het tijdstip waarop het jeugdjournaal wordt uitgezonden.
Misschien wordt het tijd om dit wat meer te gaan stimuleren nu onze oudste 9 en 10 zijn. Want we laten ze wel heel bewust zien wat er te koop is in de wereld.
Door naar musea te gaan, te vertellen over kunst. Door de natuur in te trekken. Te reizen en mooie reisprogramma’s te kijken.
Ze krijgen eerlijk antwoord op de vragen die ze stellen. En er is altijd ruimte voor hun eigen ideeën.

Maar hoe ga ik de vragen beantwoorden over de gruwelijkheden die plaats vinden in de wereld?
Want ik weet hoe gevoelig ze zijn. En hoe het ze zal raken! Verbazen!
Waarschijnlijk vertel ik de waarheid. Voorzichtig. Op hun niveau.
Met tranen in mijn ogen.
En zal ik ze daarna alleen maar vast willen houden. Ze willen laten voelen dat ze veilig zijn.
En ik zal dankbaar zijn.
Dankbaar voor ons veilige nest.

Petra

Foto: Internet

Nieuwe activiteit van Brenda!

Foto: Prive

Benodigdheden:
– Water
– Emmertje
– Kwast of Stoffer

Doen:
Natuurlijk een hele leuke activiteit als het lekker weer is!
Pak een emmer water en een stoffer en verf het speelhuisje of de muur of het speelgoed of of of…
Ik heb dit vroeger heel vaak gedaan en niets is leuker dan dit! Is het weer opgedroogd? Doen we het gewoon weer overnieuw!

Super leuk ook dat ze dit helemaal zelf heeft bedacht! Waarop ik dacht ik maak er een activiteit van! En snel stonden we met zijn allen (Kwamen nog wat vriendinnetjes de hoek om kijken) te ‘schilderen’.

Veel plezier!