Boven verwachting #Column #Tessa

piraat

Gelukkig kan ik eerder weg van mijn werk. Ik rij richting consternatiebureau waar ik heb afgesproken met mijn peuter en kleuter en hun papa uiteraard. Ik ben zelfs ruim op tijd en moet nog even op ze wachten. Daar zit ik buiten heerlijk in het zonnetje.

Al snel zie ik een bekende auto en daar zijn mijn kanjers! Op naar de ogentest voor ons peutertje. Hij zegt zowaar dat hij het prima gaat doen. We stappen vol frisse tegenmoed de naar plasluiers stinkende wachtkamer in. Binnen loopt een dreumes rond in alleen een luier. Verschrikt kijkt peuter naar mij en opgelucht is zijn gezicht als de mevrouw achter de balie hem meldt dat hij zijn kleren aan mag houden. Je hoeft alleen het piratenspel te spelen, lacht ze tegen peuter. Peuter fronst en kijkt naar mij. Ik zeg snel dat er geen piraten zijn en hij gewoon de ogentest gaat doen.

Kleuter neemt peuter mee naar de speeltafel waar ze ontspannen spelen. Kleuter verteld ondertussen als een waterval dat ik zwanger ben en hoe dat gekomen is en wanneer de baby ongeveer geboren wordt. Volgens mij zie ik de oren van de baliemevrouw klapperen van al die info.
Dan zijn we aan de beurt, de arts stapt de wachtkamer in richting Cas die ondertussen de enige peuter daar is. Kom je het piratenspel spelen? Peuter twijfelt even en zegt dan; ja, ik kan het prima want ik ben al heel groot. Daar stapt hij dapper het kamertje in. Ga maar zitten mama, peuter wijst mij de stoel voor de test. Ik neem hem op schoot. Waar is de piratenbril? Kunnen we beginnen? Ik verbaas me over mijn peuter die er blijkbaar zin in heeft. Hij zegt keurig de plaatjes op. Bij het plaatje van de vlag lacht peuter even, zegt dan, die ken ik wel hoor, dat is de Nederlandse vlag! De arts knippert even met haar ogen en lacht dan ook. Goh, dat weet je goed! Eigenlijk ontbreken wel de kleuren rood, wit en blauw kletst peuter verder. Dan zegt hij keurig de andere plaatjes aan die aangewezen worden.

We nemen plaatst achter het bureau en de arts bespreekt alles. Of we nog vragen hebben? Ja, zegt peuter volmondig. Ik kan al heel goed fietsen! De arts vraagt of dat met of zonder zijwielen is. Peuter denkt even en zegt dan, mijn fiets heeft gewoon 2 wielen en trappers hoor. Ik leg nog even snel uit dat hij nooit zijwieltjes gehad heeft en ze alleen kent van andere kinderfietsjes die hij weleens ziet. De arts is tevreden en we mogen weer richting huis. Voor deze keer alles volgens het boekje.

In de wachtkamer kletst de mevrouw achter de balie nog even gezellig en toont belangstelling voor de zwangerschap. Dus in februari de eerste afspraak hier met 4 weken? Voor ik het weet proberen ze de baby in mijn buik ook al in een schema te wringen. Kunnen we mooi de afspraak van peuter en de baby in 1 keer doen. Ik ben verbaasd! Ze denkt mee! Dan komt de arts er ook nog even bij staan en we kletsen nog wat na. Ze zijn erg geïnteresseerd in mijn werk in het speciaal onderwijs en daar vertel ik graag over. De mevrouw van de balie meldt nog even dat ze kleuter voor een 5 jarig wel heel ingewikkelde piramides vond bouwen, iets wat wij ondertussen al heel normaal vinden. Onze kleuter gaat nou eenmaal wat sneller en dat is onze norm geworden, dus voor ons normaal. We praten nog even verder over wat nou normaal is en wie nou de norm bepaald. Ik pleit nog even voor mijn leerlingen die echt heel normaal zijn, maar een ontwikkeling hebben die niet volgens het boekje gaat of een labeltje aan zich hebben hangen waardoor het net allemaal even anders moet. Ik stap meteen van mijn rol van moeder naar die van juf en vertel stralend hoe knap mijn leerlingen wel niet zijn en wat ze allemaal wel kunnen i.p.v. de dingen die niet willen lukken.
Blijkbaar vind ik het erg gezellig, want mijn kanjers vragen of we naar huis gaan.

We lopen daarna met z’n vieren richting de auto’s. Ik vraag hoe het met kleuter bij de schoolarts ging. Zie ik daar een vader stralen? Trots verteld hij dat kleuter precies deed wat hij moest doen, tot hij een poppetje moest tekenen. Onbewust hou ik mijn adem in, wat zou hij nu weer gedaan hebben? Dan verteld hij verder dat hij ons hele gezin getekend had, inclusief baby in mijn buik in de baarmoeder, met navelstreng en placenta. Hij deed dus niet wat hij moest doen, hij deed zelfs meer. Boven verwachting! Bijna volgens het boekje.
Verbaasd zit ik in de auto naar huis. In verwachting, nu 19 weken. Boven verwachting denk ik terug aan vanmiddag. Ik vertelde ’s ochtends op mijn werk nog dat ik geen verwachtingen had voor vandaag. Zou dat het zijn? Je verwachtingen bijstellen of niks verwachten zodat ze boven verwachting presteren? Mijn kinderen verbaasde me vandaag, terwijl ik net dacht ze te kennen. Op mijn werk stel ik dagelijks mijn verwachtingen en doelen naar beneden bij en kan dan heerlijk de leerlingen wijzen op hun succeservaringen. Waarom doe ik dit als moeder niet vaker? In verwachting rij ik terug naar huis. Ondertussen voel ik het kleintje in mijn buik druk bewegen.Vol verwachting, in verwachting zie ik dat ik alweer thuis ben.

Groetjes Tessa

Foto: Internet

Advertisements

Een gedachte over “Boven verwachting #Column #Tessa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s