De waarheid #Column #Petra

“Mama! Ze maken olifanten dood!! Voor de slagtanden!”
Zoonlief kijkt tv. Geschokt hoort hij het nieuws aan dat er op olifanten wordt gejaagd.
En hoewel hij al lang weet dat het stukje vlees op zijn bord een levend wezen is geweest en hoewel hij daar ook vragen over stelt en daar regelmatig een afkeer van heeft….was het jagen op olifanten aan hem voorbij gegaan. Geschokt vertelt hij hierover tijdens het eten. We kunnen het helaas alleen maar beamen en afkeuren.
“Er zouden eigenlijk altijd 2 jagers moeten zijn”, zegt zijn 1 jaar oudere broer.
“Naast die ‘olifantenjager’ zou een jager met een verdovingsgeweer moeten zitten. Die voordat de jager op de olifant schiet hem verdooft. Zodat het mislukt.”
“Wat een humane oplossing schat”, denk ik. “Het echte leven is helaas anders….”

Ik voel zelf altijd heel sterk hoe gevoelig ik ben bij het horen van slecht nieuws.
De radertjes in mijn hoofd beginnen te werken. Bij het horen van de ramp met vlucht MH17 zag ik het voor me. Het afscheid nemen op Schiphol. De uitgelaten, blije sfeer. Ik dacht aan onze eigen vliegvakantie, eerder dit jaar. Ik zag ons nog zitten, mijn man met 2 kinderen aan de ene kant van het gangpad en ik met 2 kinderen aan de andere kant. Met zijn zessen op een rij. Zo hebben de slachtoffers misschien ook wel gezeten. Helaas dacht ik ook aan de gruwelen van het neerstorten. De angst, de paniek. Van al die mensen, al die kinderen. De tranen springen in mijn ogen. Elke keer als ik daar aan denk.

En ik denk aan onze kinderen.

Hoe leg ik ze uit waarom er een vliegtuig met onschuldige mensen uit de lucht wordt geschoten? Omdat wij op vakantie waren toen het gebeurde hebben ze er weinig van meegekregen. En wij vertelden het ook eigenlijk niet toen wij er na een dag pas achter kwamen.

Hoe leg ik aan ze uit dat er dagelijks kinderen sterven? Door honger, oorlog, religie. Het maakt me boos. Het maakt me zo verdrietig. De beelden die voorbij komen op het journaal zijn vaak te gruwelijk om naar te kijken. Kindertjes. Dood. Soms in een pyamaatje. Een broertje of zusje nog vasthoudend. Het gaat mijn verstand te boven.

Hoe leg ik aan ze uit dat mensen elkaar de meest gruwelijke dingen aandoen?
Hoe leg ik aan ze uit dat deze gruwelijkheden worden gefilmd? En dat sommigen die filmpjes kijken.
Hoe leg ik dat uit als de vragen komen?

Onze kinderen kijken nog niet veel naar het nieuws. Dit is geen bewuste keuze, maar vaak zijn ze met andere dingen bezig op het tijdstip waarop het jeugdjournaal wordt uitgezonden.
Misschien wordt het tijd om dit wat meer te gaan stimuleren nu onze oudste 9 en 10 zijn. Want we laten ze wel heel bewust zien wat er te koop is in de wereld.
Door naar musea te gaan, te vertellen over kunst. Door de natuur in te trekken. Te reizen en mooie reisprogramma’s te kijken.
Ze krijgen eerlijk antwoord op de vragen die ze stellen. En er is altijd ruimte voor hun eigen ideeën.

Maar hoe ga ik de vragen beantwoorden over de gruwelijkheden die plaats vinden in de wereld?
Want ik weet hoe gevoelig ze zijn. En hoe het ze zal raken! Verbazen!
Waarschijnlijk vertel ik de waarheid. Voorzichtig. Op hun niveau.
Met tranen in mijn ogen.
En zal ik ze daarna alleen maar vast willen houden. Ze willen laten voelen dat ze veilig zijn.
En ik zal dankbaar zijn.
Dankbaar voor ons veilige nest.

Petra

Foto: Internet

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s