Buikpijn #Column #Petra

Het was emotioneel, de afscheidsdienst van mijn oma en de grootoma van de kinderen.
Het was ook een mooie dag.
Het afscheid was liefdevol. Wij als familie werden overal bij betrokken en onze kinderen dus ook. We hadden er van tevoren met ze over gesproken, vragen beantwoord en uitgelegd hoe de dag zou gaan verlopen.
De meisjes hadden haar voor de laatste keer liefdevol aangeraakt voordat de kist werd gesloten.
Onze oudste stond vooraan als er hulp werd gevraagd bij het verrijden van de kist. Onze andere zoon hield zich wat meer op de achtergrond.
Kaarsjes werden aangestoken door de kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Mijn vader sprak. Ik sprak. We luisterden naar muziek, keken naar een lieve foto van haar op een groot scherm en door mijn tranen heen hield ik in de gaten of het wel goed ging met onze kinderen.

Het ging goed met onze kinderen.

Tijdens voorgaande uitvaarten, dit was voor de kinderen helaas al de derde keer, hadden we gezien dat het goed is om kinderen deel uit te laten maken van zo’n afscheidsritueel. Zij horen bij de familie en daarbij hoort het delen van blijdschap met elkaar, maar ook het delen van verdriet. Het uiten van verdriet en zien dat het goed is om emoties te tonen.
Na de uitvaart volgde een gezamenlijke broodmaaltijd. Er werd gegeten en gedronken, nagepraat en ja, ook weer gelachen. Afspraken werden er gemaakt om elkaar op te zoeken. We dronken met een kleiner gezelschap koffie bij mijn tante. Gingen later op de dag nog ergens buiten iets eten. Even de wind door onze haren. De kinderen konden rondrennen en we aten nog een ijsje.

Het was goed zo en het was fijn met elkaar.

Eenmaal weer thuis kon onze een na oudste de slaap niet vatten.
‘Ik heb buikpijn’, vertelde hij.
‘Ik ook lieverd’, zei ik.

Ik vertelde hem dat je spannende dingen vaak in je hele lijf kunt voelen. Zo was zijn broer laatst heel moe en had hij buikpijn toen wij bij de tandarts waren geweest. Ik zei dat je op spannende of verdrietige momenten soms vergeet om goed adem te halen.’ Misschien adem je dan wel te snel’, legde ik uit. Ik vertelde dat hij dat misschien nu in zijn buik voelde. En dat het kon helpen om een paar winden te laten. (ook al helpt het niet, ‘schetenhumor’ doet het altijd goed om de spanning wat te doorbreken)
Ik liet hem zien hoe hij over zijn buik kon wrijven. Hoe hij met zijn hand met de klok mee cirkels kon draaien om zijn navel heen. Vertelde dat zijn hand zijn buik lekker warm zou maken en zou masseren. Ik bood aan een washandje warm te maken voor op zijn buik, maar dat was niet nodig. Wel trok hij sokken aan. Hij vindt het zo lekker slapen met warme voeten.
Hij kroop weer terug in bed en viel gelukkig lekker in slaap.

Toen ook ik in bed lag voelde ik de opgebouwde spanning van de afgelopen week in mijn lijf.
Het overlijden van mijn oma had veel met me gedaan.
Ik voelde de spanning in mijn schouders en nek.
Voelde dat mijn ademhaling heel hoog zat en dat ik af en toe gewoon vergat om regelmatig adem te halen. Ik herinnerde me de ademhalingsoefeningen van yoga en probeerde er mee aan de slag te gaan. Maar door alle gedachten in mijn hoofd lukte het niet erg en ik besloot het op een ander tijdstip nog maar eens te proberen.
Ik voelde de knoop in mijn maag en de pijn in mijn buik. Ik wreef erover net zoals ik het zoonlief had laten zien. Trok lekker warme sokken aan.
Het laten van een paar winden? Nee, dat advies gaf ik die avond alleen aan onze zoon…..

Groetjes, Petra.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s