Met een knipoog. #Column #Petra

‘Als spot je levenshouding is, wordt je leven een parodie- onecht en unbegeistert. Je bewaart afstand tot wat je zou moeten raken. Je mist de ene na de andere kans om voor anderen van betekenis te zijn en je sporen na te laten op deze wereld.
Susan Smit.

Ik las laatst in nummer 3 van het tijdschrift Happinez een column van Susan Smit. Het was de mooiste column die ik ooit heb gelezen. Ik vond het heel herkenbaar. Ik vond het een eyeopener. En ik las het ook met een gevoel van schaamte.
De column ging over ironie. Zij schreef o.a. over het weglachen van dingen. Waardoor je nergens op te pakken bent, want tja..het was maar een grapje. Als voorbeeld gaf zij de berichten op de sociale media die worden geplaatst met een dikke knipoog en afgesloten met een smiley. Ik herkende het van anderen. Ik herkende het van mezelf.

En ik stelde mijzelf de vraag: waarom doe ik dat?
Waarom schrijf ik heel vaak achter berichten die ik plaats op Facebook: ‘Hahaha’? Is dat om het luchtig te houden? Wil ik eigenlijk iets eerlijks tegen die ander zeggen, maar ‘lach’ ik er maar bij omdat ik bang ben voor de reactie?
Waarom plaats ik ‘knipogen’ bij berichten? Maak ik er zelf maar vast een grapje over voordat een ander het doet? Wil ik niet overkomen als een opschepper als ik een trots bericht schrijf over onze kinderen en zwak ik het maar af met een knipoog?
Ik begrijp het eigenlijk niet. En ja, het is maar Facebook zou je kunnen denken, maar toch geven de sociale media heel mooi de omgang van mensen weer.

Ik begrijp het eigenlijk niet, omdat ik bijvoorbeeld in de opvoeding van de kinderen heel eerlijk ben. Ik toon mijn ware gevoelens. Dat is bij onze kinderen ook bijna de enige manier. Onze kinderen voelen het echt wel wanneer ik glimlach, maar van binnen geïrriteerd ben. Onze kinderen zien het wanneer ik mijn tranen probeer weg te slikken. Onze kinderen hebben behoefte aan echte emoties.

Vooral onze zoon van 8. Op school geef ik ook altijd het advies om hem echt te benaderen. Om hem niet overdreven te prijzen. Niet met een grote glimlach een high five te geven wanneer die gevoelens niet aanwezig zijn.
Hij wil dat mensen eerlijk zijn. Het is voor hem belangrijk dat de gezichtsuitdrukking klopt met de emotie. En raakt er van in de war als die twee dingen niet met elkaar kloppen. Hij kan er niet tegen als mensen kattig doen, maar een onaardige boodschap met een glimlach op het gezicht is net zo erg.
Kinderen zijn heel echt. Boos is boos. Verdriet is verdriet en blijdschap is blijdschap. En natuurlijk vinden wij het als ouders niet altijd even gezellig wanneer ze net onder het eten in een felle discussie met elkaar laten zien hoe boos ze wel niet zijn. Maar ze zijn zoals ze zijn en spelen geen toneel.

Ik citeer Susan Smit: ‘Ik geloof dat je alleen tot een ander kunt doordringen als je vanuit je diepste innerlijk spreekt en handelt’. Ik vind dat heel mooi verwoord. En het is lang niet altijd makkelijk. Ik vind het best moeilijk om dingen eerlijk tegen iemand te zeggen. Zonder het weg te lachen, af te zwakken, er een grapje van te maken om mijzelf in te dekken. Maar het is zo zonde, want in mijn beleving mis je zoveel. Je mist echte emoties als je overal een grapje van probeert te maken. Je mist het echte leven. Een leven zonder knipoog.

Groetjes, Petra.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s