Free as a bird! #Blog #Petra

Onze dochter is net 7 geworden. En ik leer haar steeds beter kennen.

Als ik naar haar kijk is er herkenning. Die lange, blonde en springerige haren..ik had ze vroeger ook.
Ik weet hoe het was toen ik zeven was. Ik kan me ons ouderlijk huis herinneren in een stad waar wij al lang niet meer wonen. De warme zomers van de jaren 70 en de daarbij horende kleding. De grote tuin met tuinfakkels en het opblaaszwembad wat in mijn herinnering net zo groot was als het plaatselijke zwembad.

Ik kan me herinneren dat ik als zeven jarige gaatjes in mijn oren wilde voor oorbelletjes. Hoe we bij heel veel juweliers werden weggestuurd omdat ik te jong was. Tja..tijden veranderen. Ik denk dat de hele gebeurtenis heel veel indruk op me gemaakt heeft, want jaren daarna dacht ik nog steeds dat de oorbellen van grote afstand in mijn oren waren geschoten. Ik kan me ook de harde ‘Pang!’ nog voor me halen. Het geluid wat je hoort als het oorbelletje erin gaat.

En nu is mijn dochter zeven geworden. En gisteren heeft ze gaatjes in haar oren laten schieten. Van tevoren merkte ik bij haar geen enkele spanning. Ik had haar verteld hoe het in zijn werk gaat en haar ook eerlijk verteld dat het wel zeer doet. Ze hoorde het aan en vertelde me dat het niet gaf. ‘Oorbellen zijn leuk!’ Ook ging ze gisteren trakteren in de klas. Een spannende dag. Maar niet voor onze dochter. Terwijl ik zit te bedenken hoe ik 32 ijsjes in bevroren toestand op school krijg en het spannend vind dat we ’s middags gaatjes bij haar laten schieten loopt zij zacht neuriënd door het huis. Net zo rustig als normaal.

En als ze ’s middags samen met haar zusje in de bakfiets zit neuriet ze nog steeds. Met haar verjaardagsmuts van school op zit ze te genieten. Ik zie dat ze er zin in heeft.
Bij de winkel aangekomen blijken de dames die altijd de gaatjes prikken niet aanwezig te zijn. Ik voel meteen de teleurstelling. En bedenk me dat ik beter even van tevoren had kunnen bellen. Zoekend naar een oplossing staat mijn dochter stilletjes naast me. Pas als ik buiten vraag of ze het jammer vindt kruipt ze tegen me aan en begint zachtjes te huilen.

Onze dochter. Ze is pas zeven geworden en ik leer haar steeds beter kennen.
Het is bijzonder om te zien dat mijn dochter heel anders is dan ik.
Om te zien dat zij veel minder beren op de weg ziet dan ik. En de andere kinderen.
Om te zien dat haar emoties veel minder aan de oppervlakte liggen dan bij ons.

Wij zijn een erg temperamentvol gezin. En ook al kan ze heel boos worden, je zult bij haar veel minder emotionele uitspattingen zien. Ze is een stille genieter. Ze weet heel goed wat ze wil. Ze is erg evenwichtig en ik vind dat prachtig om te zien.
Ze is ontzettend moedig. Springt op vakantie als eerste in een ijskoud zwembad zonder ook maar een gil te geven. Terwijl de rest van het gezin dan nog een kwartier staat te twijfelen. Ze is niet zenuwachtig voor een eerste schooldag. Ze is niet zenuwachtig voor haar verjaardag. Zij laat de dingen rustig over zich heen komen en het enige wat ze doet is genieten van het moment. Ik kan daar als gevoelige, emotionele en ‘soms teveel piekerende ’moeder ontzettend veel van leren.
Haar verjaardag viel dit jaar tegelijk met Moederdag. En ze vertelde dat we eerst Moederdag zouden vieren en dan pas haar verjaardag. Op zo’n moment ben ik ontzettend trots op haar. Ze geniet van het moederdagontbijt op bed. Geeft me trots en vol liefde haar cadeau en wacht geduldig op haar moment.

Onze dochter is net zeven geworden en ik leer haar steeds beter kennen.
Het is gisteren nog gelukt met het prikken van de gaatjes. Na overleg met mijn man is hij eerder uit zijn werk gekomen om met ons naar een juwelier verderop te gaan. Ze vond het pijnlijk, maar we hebben er niets van gemerkt. En toen het klaar was zag ik alleen maar trots en blijdschap. Thuis vertelde ze wel in geuren en kleuren hoe het in zijn werk ging en dat het heel erg zeer deed. Maar dat het snel weer over was.

Terwijl ik dit blog schrijf luister ik naar een nummer op een nieuwe cd. ‘Free as a bird’ klinkt het door de kamer. En ik moet meteen aan haar denken. Ze komt vaak stil en onzeker over. Maar ik weet dat ze van binnen heel goed weet wat ze wil. Dat heeft ze wel van mij. Maar als je het ook doet en durft ben je zo vrij als een vogel…..

Groetjes Petra

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s