Liefde in ons hart #Blog #Petra

 

De sterfdag van mijn moeder, de datum waarop zij drie jaar geleden overleed kwam  dichterbij. En ik dacht na over die dag. Wat wilde ik doen op die dag? Hoe wilde ik er bij stil staan? Samen met manlief en onze kinderen. We missen haar nog erg.

Een tijdje geleden had ik het gevoel dat ik hulp nodig had bij mijn rouwverwerking. Ik merkte bij mezelf dat sommige emoties op sommige momenten zo heftig waren dat ik mijn kinderen niet kon ondersteunen in hun verdriet. En dat vond ik zo erg. Ik klapte dicht op die momenten en ik wist niet hoe ik dat zelf op moest lossen. Een gevoel van falen kwam naar boven. Terwijl mijn man onze kinderen en vooral onze zoon wel goed kan opvangen.  Dus er werd goed voor ze gezorgd. Maar dat ik het niet kon maakte me verdrietig.

Waarom zorgde het overlijden van mijn moeder nog voor zoveel,  soms heftige emoties? Omdat ik haar erg mis. Maar ik had er tijdens haar overlijden vrede mee gehad. Sterven kan een opluchting zijn. Een einde van pijn. Bij toeval stuitte ik op een artikel over loslaten. Ik vind het af en toe een modewoord. Maar in dit geval maakte het wel iets in me los. De vraag werd gesteld waarom je nog steeds vasthoudt aan bepaalde zaken, situaties of mensen?  Het  was een eye opener voor me.

Ik denk dat ik vast heb gehouden aan het verdriet, omdat ik anders bang was dat ik haar zou vergeten. Dat anderen haar zullen vergeten.  Ik wilde haar levend houden binnen ons gezin, maar realiseerde me ook  dat ik dit  krampachtig van mijn kinderen verlangde. En kon het zijn dat zij mijn verdriet aanvoelden? Onze gevoelige, nadenkende kinderen kennende zou dit heel goed kunnen.  Ik wilde dit veranderen. Maar hoe?

De sterfdag van mijn moeder naderde en ik besprak dit met de kinderen. Vertelde dat ik iets leuks met elkaar wilde doen op die dag. Ik zag de verbazing in de ogen van de kinderen. ‘Iets leuks doen? Maar wat gaan we dan doen en waarom dan eigenlijk?’Ik verlangde echt teveel van mijn kinderen. Want hoe verwarrend kan het zijn voor ze? Oma is dood en we gaan iets leuks doen? Het is geen verjaardag, maar een sterfdag en we gaan iets leuks doen?

Ik liet het bezinken. Dacht er over na.  Voor het geluk van onze kinderen en onszelf wilde ik anders met haar dood omgaan. Er minder geforceerd mee omgaan naar de kinderen toe. Ik vertel genoeg leuke anekdotes over mijn moeder.  Als we bijvoorbeeld ergens over praten wat mijn moeder  ook erg leuk vond. Als het er een goed moment voor is en dat hoeft niet speciaal op haar sterfdag te zijn. Ik wilde niet meer dat mijn moeder de oorzaak was van mijn sombere gevoelens, terwijl zij ons  gelukkig heeft gemaakt. Ik wil stralen als moeder. Er zijn voor mijn kinderen. Zorgen voor een stevige basis en familierituelen die daarvoor zorgen. Ik wil mijn kinderen mooie herinneringen meegeven. Net zulke herinneringen als ik heb aan haar. Ik wil genieten van het leven en met elkaar en familie en vrienden. Mijn favoriete quote van Loesje is niet voor niets: Geniet nooit met mate. En genieten kunnen we. En dat wist zij. Ze wist dat het goed met ons zou komen. Dat vertouwen moest ik nu ook krijgen.

Afgelopen weekend was het dan de sterfdag van mijn moeder. Ik herinnerde de kinderen er niet teveel  aan. Even kwam het met onze oudste ter sprake, maar hij wilde er eigenlijk  niet aan herinnerd worden. Wat prima was.  Als de andere kinderen er toevallig naar gevraagd hadden was ik wel eerlijk geweest.  Het was een prachtige, zonnige dag. We gingen met z’n zessen naar ons favoriete eiland. Voor het eerst in drie jaar kwamen er geen tranen. En als ik wel had moeten huilen was het ook niet erg geweest. Het is niet zo dat de kinderen ons niet mogen zien huilen.  We hadden een fantastische dag. We gingen naar het strand, aten daar gezellig wat in een strandtent, aten ijs en gingen naar speeltuinen. Ons favoriete uitje met elkaar. Ik  maakte veel foto’s. Van ons samen.  Een mooie herinnering.  Wat  was het gezellig! Een gewone, mooie zonnige dag. En toch ook bijzonder.

De dag erna heb ik het mijn man over die zondag en het woord sterfdag valt. Onze een na oudste zoon hoort dit.  ‘Was dat gisteren?’, vraagt hij.  ‘Dat wist ik helemaal niet!’ Maar de liefde voor oma wordt er niet minder van. Hij heeft misschien wel aan haar gedacht. Op zijn eigen manier. Met zijn eigen emoties. En niet met mijn emoties.

Wat zijn we blij met ons mooie leven gevuld met mooie herinneringen. Met de liefde in ons hart. We boffen maar.

Groetjes, Petra.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Een gedachte over “Liefde in ons hart #Blog #Petra

  1. We vergeten onze geliefden nooit, maar de pijn van het missen slijt wel. Daarom doe je het goed door van alles, samen met Joost en de kinderen, van te genieten. Mooi verhaal Petra.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s