Uitlaatklep #Blog #Petra

Ik verschoon het bed van onze zoon. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Op het dekbed zie ik groene puntjes. Op het hoeslaken rode stippen, blauwe strepen. Op zijn kast ligt een stapel zelf getekende stripverhalen, een schaar, snippers en stiften; hij heeft gisteren voor het slapen gaan weer heerlijk liggen tekenen. Op de deur hangt een ‘aanplakbiljet’ waarop staat: strips te huur voor 1 haivijf. Een highfive dus. Geweldig. Creatief én een ondernemersgeest, denk ik bij mezelf.

De jongens mogen ’s avonds, als hun jongere zussen al gaan slapen, nog een tijd lezen in bed. Die rust en tijd voor zichzelf hebben ze nodig. Ze lezen hun huiswerk door als ze een toets hebben. Voor de jongste van de 2 is dat het enige moment dat dit lukt. Hij gaat niet graag naar school. Het leren gaat soms moeizaam en hij heeft een grote weerstand tegen huiswerk. School is school en thuis is thuis, vindt hij. Omdat het samen oefenen van de tafels en dicteewoorden zoveel stress en strijd opleverden hebben we besloten dat hij dit ’s avonds in bed mag doen. En sindsdien gaat het veel beter. Zonder iets te zeggen leg ik de lijst met woorden of tafels op zijn kussen en zonder te morren leest en probeert hij ze, op mijn advies, in zijn hoofd op te slaan. Ik heb hem verteld dat je soms dingen beter kunt onthouden wanneer je er bij beweegt en nu wil hij er ook nog wel een vrolijk dansje bij doen. 1×6 is 6, 2×6 is 12 zingt en springt hij. En verder leg ik er geen druk meer op. Hij moet wel lekker in zijn vel zitten. Ik merk dat als hij tijd heeft om te spelen ’s middags en tijd heeft gehad om zijn eigen ding te doen het beter gaat met leren. En na het oefenen in bed, het lezen van een strip kan hij de indrukken van de dag, de frustraties, blijdschap en of woede verwerken in een tekening.

Onze zoon tekent de hele dag. Voornamelijk stripverhalen. Hij wil later ook striptekenaar en schrijver worden. Eerst zou hij alleen tekenaar worden. Iemand anders moest er de verhalen maar bij schrijven. Schrijven en spelling is niet zijn sterke kant. Maar later besloot hij toch dat hij ook gaat schrijven later. Een dappere keuze!
Tekenen is een uitlaatklep voor hem. Een uitlaatklep die hij zelf gevonden heeft en ik vind dat erg knap. ik vind het prachtig dat hij zo zijn eigen ding doet en weet wat hij wil. Als hij heel boos op me is geweest krijg ik een excuus in de vorm van een tekening. Met daarbij de tekst; sorry mama, het ging niet helemaal goed. Maar het is ook een manier om iemand te laten zien dat hij diegene lief vindt.

Die middag merk ik dat hij snel geirriteerd is. En ik moet zeggen dat we allemaal niet in een goed humeur zijn. De kinderen maken veel ruzie, letten steeds op elkaar en ik word er kriegel van. Tijdens het buitenspelen escaleert het. Ze zitten elkaar dwars en er wordt geschreeuwd en gegooid met spullen. Zelf nu ook geirriteerd haal ik zoonlief naar binnen. Dit doe ik om hem uit de situatie te halen. Hij is zeker niet de enige die ruzie maakt, maar zijn reacties zijn heftig; hij weet er niet mee om te gaan. Boos gaat hij naar zijn kamer. De anderen zeg ik er nu echt mee te stoppen!

Als we tijdens het eten het voorval bespreken krijgt hij een ontzettende driftbui en gilt! Hard! Alle opgekropte woede lijkt er uit te komen. Ik neem hem op schoot en vraag wat er toch is? “Mijn broer, en zussen en jullie en juf en die kinderen in mijn klas….Iedereen is stom!” Ik krijg niet duidelijk wat er precies aan de hand is, maar zeg dat ik liever heb dat hij meteen naar me toe komt als hem iets dwars zit. En het niet opkropt tot er een grote driftbui komt. Dat hij tot 10 kan tellen in een ruzie, desnoods verder of even ergens af kan koelen.
En dat hij zich misschien kan afsluiten voor gedrag van een ander dat hij niet fijn vindt. Ik vertel hem zich dan voor te stellen dat er een schild om hem heen zit. “Misschien een schild als in Star Wars? Wat voor kleur heeft de jouwe? Die van mij is goud, met diamanten”, zeg ik enthousiast! Alle nare dingen en situaties ketsen er op af, vertel ik. Pesten kinderen elkaar in de klas? Is het heel druk en kun je je niet meer concentreren. Maken je broer en zussen ruzie of vind je dat iemand raar naar je kijkt?
Jij hebt je “krijg de rambam-schild” om je heen en niets kan je raken. Dat taalgebruik spreekt hem aan en hij moet lachen. Vraagt of hij in bad mag.
Ik loop de andere kinderen af voor een knuffel en gesprekje want dat kunnen we allemaal wel even gebruiken nu. Bespreek ook met hen dat ze minder op elkaar moeten letten en dingen rustig met elkaar moeten bespreken in plaats van te gillen en te slaan. Dat we lief moeten zijn voor elkaar.
Later lees ik op ‘Nieuwetijdskinderen’ een soortgelijke oefening als het ‘rambam-schild’ dat ik net heb toegepast, ook toevallig. Mijn zoon en ik kunnen beiden, ook al zijn we snel overdonderd door van alles, een manier vinden om er mee om te gaan. Ondanks dat we botsen voel ik hem goed aan.

De volgende ochtend word ik door hem begroet met een grote knuffel. Hij heeft goed geslapen. Ook komt hij vrolijk uit school en geeft me een kus. Als ik thuis zijn tas op wil ruimen roept hij: “Nee..niet in mijn tas kijken. Ik heb een kado voor je gemaakt!”
Maar ik heb het al gezien…het is een tekening.

Groetjes, Petra.

Advertisements

Een gedachte over “Uitlaatklep #Blog #Petra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s