Gemis… #Blog #Petra

Heerlijke kerstdagen hebben we gehad. 1 dag hebben we leuke dingen gedaan met ons gezin, 1 dag waren we gezellig samen met familie. De feestdagen…een periode van samen zijn. Gezelligheid. Tijd voor elkaar. Maar ook een tijd van gemis. Van het missen van dierbaren die niet meer bij ons zijn..

Al vanaf het begin van deze maand was ik weer wat meer bezig met het overlijden van mijn moeder, enkele jaren geleden. En vreemd, onze jongste ook. “Jij hebt geen moeder meer, jouw moeder is dood”. Bijna dagelijks vertelde ze mij dit. En na een aantal weken kwam daarbij: “Jij bent mijn mama, maar jouw mama is dood. Maar jij hebt nog wel opa, jouw pap. Jij hebt nog wel familie”. Ik kon het alleen maar beamen. En meer kon ik er eigenlijk niet over kwijt. Ik had natuurlijk kunnen zeggen dat ik nog veel meer familie heb. Een zus. En natuurlijk 4 lieve kindjes. En manlief. Maar ik was zo ontroerd door haar medeleven. Maar ook bezorgd om haar…dat ik liefdevol naar haar keek…en niets meer kon zeggen.
Want vreemd is het niet dat onze kleinste dit zegt. Vaker hebben wij haar voelsprieten opgemerkt. En dan vooral voor dingen die mij aangaan. Tijdens ziekte en sterven van mama hebben wij de kinderen overal bij betrokken. Eerlijk zijn we geweest. De kinderen gingen mee naar ziekenhuizen en uitvaart. Een hoekje werd in huis ingericht voor oma. Met kaarsjes, foto’s. Inmiddels is dit uitgebreid met verdroogde bloemen, steentjes, schelpen, veren, tekeningen, briefjes, alles wat ze vinden gaat naar deze plek. We praten over oma, ik vertel leuke anekdotes. Ik dacht dat we er best goed mee om kunnen gaan. Maar het echte rauwe verdriet, het verdriet van definitief afscheid…heb ik weggestopt.

En 1 van onze zoons ook merkte ik. Op een middag kwam daar opeens, op tv, een lied dat gedraaid werd tijdens haar uitvaart. Meteen gingen zijn handen op zijn oren, de oren werden rood, ik zag dat hij moest huilen. Mijn man pakte hem beet. En ik bleef aan de grond genageld doorgaan met het schillen van de aardappels. Omdat ik er ook van moest huilen. Mij overviel het ook. Maar ik wilde niet dat iemand dit zag. Later, boven, besprak ik het met hem. Vroeg of hij van het liedje moest huilen. “Ja! Jij niet dan?”, zei hij resoluut! “Was je liever niet mee geweest naar de dienst van oma?” Hij zei dat hij het niet wist. Ik weet ook niet wat beter was geweest. Voor ons was het logisch dat de kinderen meegingen naar zo’n familie ritueel.
We moesten nog meer aan het werk met ons verdriet die week, mijn zoon en ik. In de Ikea, tussen de geurkaarsen, hoorden we opeens een ander lied van de uitvaart. Hij begon er ongemakkelijk overheen te praten. Maar zag ook wel het grappige van de situatie in. Moeten ze nou juist dit liedje draaien…in Ikea??? En een dag later, tijdens een film die we in de bios met z’n allen zagen, was er een mooie scene op een kerkhof. Een jongen had zijn vader verloren. Ik vond het ontroerend en zag vanuit mijn ooghoek dat zoonlief naar mijn ogen keek. Wachtend op een reactie. Wachtend op een traan.

Verdriet hebben als je kinderen hebt. Ik vind het ingewikkeld. Om de kinderen niet bezorgd te maken heb ik veel verdriet weggestopt. Maar ik heb vooral de laatste weken gezien dat ze het toch wel oppikken. Ik ben trots op hun compassie. Het zich kunnen inleven in een ander. Maar het maakt me ook bezorgd. Ik ben de volwassene! Ik realiseer me dat er bij mij nog opgekropt verdriet zit wat eruit moet. Dat ik misschien eens lekker moet schreeuwen, huilen in een stil bos. Alleen. Dat ik een manier moet gaan vinden om dingen te verwerken. Om te ontspannen.Want hoe zeggen ze dat zo mooi in een vliegtuig? Zet eerst uw zuurstofmasker op en help dan uw kinderen. En zo is het maar net. Zorg goed voor jezelf om er te kunnen zijn voor je kinderen.

Groetjes Petra

hartwolk

Advertenties

6 gedachten over “Gemis… #Blog #Petra

  1. lieve Petra,wat mooi verwoord. Ik heb het met kippenvel zitten lezen, ook omdat ik jouw moeder natuurlijk van dichtbij heb gekend, maar ook omdat ik zelf deze ervaring heb met mijn ouders die zijn overleden en mijn kinderen ook altijd eerlijk heb verteld van het hoe en wat. mijn zoon was ook 4 toen hij mij even vertelde dat ik geen kind meer was….want ik had geen papa en mama meer. Moet je nagaan waar de kinderen hoe jong dan toch al mee bezig zijn en dat je toch altijd troost bij ze kunt vinden.Ik weet zeker dat jij het heel goed doet, zeker ook omdat je een dochter van Joke bent. Lieve Petra, koester wat je hebt met je kindjes en krop niet alles op maar deel het met personen die je begrijpen.ik wilde jouw dit even vertellen. Dikke kus,

  2. Lieve Anja. Nu krijg ik kippenvel van jouw prachtige en lieve reactie. En ik had eigenlijk geen idee dat jij dit hebt meegemaakt. Bedankt voor je bemoedigende woorden en een dikke kus terug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s