Waar hebben ze anders een eigen kamer voor?

We zitten op een verjaardag en naast mij hoor ik een moeder vertellen dat haar kindje ’s nachts een “drama” is. Ik weet niet beter dan dat mijn kinderen slecht slapen. Al na hun geboorte was het een “drama”. En ik ben niet moeilijk, ze mogen bij ons in bed. Vooral bij mijn eerste heb ik nog wel eens met menigeen een discussie gevoerd want kinderen horen gewoon in hun eigen bed, ze moeten het maar leren, je laat met je sollen enz. Een vaak terugkerende discussie. Een vriendin van mij heeft een duidelijke stelregel: ‘kinderen altijd in hun eigen bed’ en daar houdt zij zich aan. Niet helemaal mijn standpunt maar duidelijk is het in ieder geval wel.

Uiteindelijk komt het neer op de vraag; waar trek je de grens? Mag het alleen als een kind ziek is of gewoon wanneer een kind aangeeft liever bij je te zijn? En wat zijn de consequenties? Zijn die er eigenlijk wel?

Mijn man en ik hebben vele nachten met onze dochters tussen ons in geslapen. De aanleiding was niet kunnen slapen (en dan bedoel ik ook echt uuuuuren wakker zijn) dan wel vreselijke nachtmerries en doodsbang zijn. De oudste vertelde ons toen ze zeven was dat ze weer in haar eigen bed durfde te slapen, en dat heeft ze vanaf die dag ook steevast gedaan. Nu wilt ze niet eens meer bij ons šŸ˜‰ Toen de jongste geboren werd had ik al snel in de gaten dat ook zij geen “makkelijke” slaper is. Regel die mijn man er wel in houdt is dat ze het wel eerst in haar eigen bed probeert, soms lukt dat maar vaak ook niet.

Voor ons werkt dit helemaal prima. Maar kritiek krijgen we wel. Ik geloof niet in goed of fout, ik geloof dat je als ouder je eigen gevoel moet volgen. Mijn jongste dochter ziet net als mijn oudste (vroeger) weleens een overleden familielid of “gids” en dat is niet eng voor haar. Maar soms voelt of ziet ze “negatieve” aanwezigheid waar ze bang voor is. Mijn man had er moeite mee, want hij ziet en voelt niks. Helemaal toen ze kleiner waren en zelf niet konden praten. Maar wat hij wel zag en voelde was de angst in hun ogen. Hij heeft nog steeds regels waar hij zich aan houdt wat betreft slapen en dat is prima maar zeg nooit tegen je kind dat je je kind niet gelooft. Er zijn periodes dat het beter gaat, en we hebben vele “hulpmiddelen” die goed voor haar werken maar in die periodes minder. Die periodes mag ze lekker bij ons kruipen en ik geniet er ook van want voor ik het weet is ze groot šŸ˜‰

Btw; bij andere mensen slaapt ze als een roosje šŸ™‚

slapend

Advertisements

2 gedachtes over “Waar hebben ze anders een eigen kamer voor?

  1. Onze zoon werd ook vaak wakker ’s nachts en had dan veel last van nachtmerries. Hij was dan ontroostbaar. Hij heeft het nu nog wel eens af en toe, maar gelukkig is het nu een stuk beter.
    Ik kan zelf niet slapen als onze zoon bij ons in bed ligt, dus wij doen altijd even bij ons om te kalmeren en zodra hij gekalmeerd is weer terug in zijn eigen bed, waar we dan nog even blijven (Ć©Ć©n van beide) totdat hij (bijna) slaapt. Werkt prima!
    En wij hebben ook al die dingen gehoord van ‘je bent te soft’ en ‘zo leert hij het nooit om zichzelf te kalmeren’. Nu ben ik hartstikke blij dat we het zo gedaan hebben, want zijn nachtelijke paniekaanvallen komen nu nog maar eens per zoveel maanden voor, terwijl het eerst meerdere keren per week was!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s